به گزارش خبرگزاری رشد؛ شیعیان و هزارههای افغانستان در سالهای اخیر با مجموعهای از محدودیتها و فشارها در بخشهای مختلف این کشور روبهرو بودهاند؛ اقداماتی که به گفته برخی منابع و نهادهای ناظر، در شماری از موارد از برخوردهای موردی فراتر رفته و الگویی گستردهتر از محرومیت را نشان میدهد.
این محدودیتها در ولایتهای بامیان، دایکندی، میدانوردک، سمنگان، کابل، هرات، غزنی، لوگر، غور، هلمند، پروان، سرپل و بلخ گزارش شده است.
بر اساس گزارش نهاد های بین المللی و منابع محلی اخراج کارمندان شیعه از ادارات دولتی، بازداشت شماری از جوانان هزاره و شیعه به اتهامهای مختلف، محدودیت بر فعالیتهای مذهبی و فرهنگی و مسدودشدن مراکز دینی و آموزشی، از جمله مواردی است که نگرانیهایی را در میان این جوامع ایجاد کرده است.
شماری از مراکز و املاک متعلق به شیعیان در کابل، هرات و بلخ، از جمله مدرسه خاتمالنبیین، شهرک امید سبز، شهرک مردم غزنی، خاتمالانبیا، شهرک اتفاق، برخی دوکانهای شهرک جبریل هرات و زمینهای مرتبط با خاتمالنبیا در بلخ، مسدود یا تصرف شدهاند.
در کابل نیز از بستهشدن یا محدودشدن فعالیت مسجد اعلی حیدری در ناحیه ششم، مسجد بابالحوائج ابوالفضل العباس در سناتوریم، مسجد شاه ولایتمآب در افشار دارالامان، مرکز فرهنگی امام حسین در افشار، مسجد الزهرا، مصلی، خاتمالانبیا در دشت برچی و بخشهایی از زمینهای این منطقه گزارش شده است.
از سوی دیگر، محدودیت بر برگزاری مراسم محرم، تغییرات و محدودیتها در فعالیت نهادهای مذهبی و فرهنگی شیعیان و اخراج شماری از کارمندان شیعه از ادارات دولتی، از دیگر مواردی است که فعالان این جامعه نسبت به آن ابراز نگرانی کردهاند.
منتقدان طالبان همچنین میگویند که لغو کمیسیون عالی شیعیان، بازداشت برخی علما و بزرگان شیعه و گزارشها درباره غصب اجباری جایدادهای مردم هزاره و شیعه، بر نگرانیها درباره وضعیت این اقلیت مذهبی و قومی افزوده است.
شیعیان و هزارهها از بزرگترین گروههای مذهبی و قومی افغانستان به شمار میروند و در دو دهه گذشته نیز بارها هدف حملات و تهدیدهای گروههای مسلح، بهویژه طالبان و داعش خراسان، قرار گرفتهاند. پس از بازگشت طالبان به قدرت در اگست ۲۰۲۱، نگرانیها درباره حقوق مذهبی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی این جامعه افزایش یافته است.
