ما به شدت به قانونهای منع هرنوع تبعیض نفرت افگنی نیاز داریم
کشور ما به شدت از تبعیض رنج میبرد. بیشترین متخلفین ارزشهای عدالت اجتماعی و آزادیهای شهروندی را سیاسیون به ویژه رهبران گروههای سیاسی شکل میدهند. آنها با پخش فرهنگ نفرت صدمهء شدیدی به روند دولت و ملتسازی وارد میکنند. هرچند دولتهای زیادی در جهان قواعد و قوانینی را برای کاهش و منع خشونت در برابر فرهنگ شهروندی تصویب کرده اند اما با تاسف، تا هنوز نمونههای از تبعیض و ترویج فرهنگ نفرت در گوشههای از جهان دیده میشود. بیشترین قربانیان تبعیض را دولتهای در حال جنگ، پس از جنگ و دولتهای شکل میدهند که از نبود سیاستهای همگرایی برای خُرده فرهنگها رنج میبرند. افغانستان یکی از این دولتها است. نبود قانون منع ترویج نفرت فرهنگی و اجتماعی و نبود قانون منع هرنوع تبعیض اجتماعی و فرهنگی در سیستم حقوقی این کشور یکی از عواملی است که سیاسیونِ فرصتطلب از احساسات قومی مردم سود جسته و نفرت و تبعیض را تعمیم میبخشند.
پیشنهاد مینمایم تا دولت افغانستان هرچه زودتر طرح دو قانون مهم «قانون منع ترویج نفرت فرهنگی و اجتماعی و قانون منع هرنوع تبعیض اجتماعی و فرهنگی» را روی دست گیرد.
بر بنیاد این قانون باید:
۱. هرگونه تبلیغات که سبب ترویج نفرت اجتماعی و فرهنگی شود پیگرد حقوقی را در پی داشته باشد. زیادی از کشورها حتا دولتهای اروپایی چنین قانونی را تصویب کردهاند و هیچ عنصری برخلاف آزادی بیان در آن دیده نمیشود.
۲. هر رسانهیی که تلاش عمدی برای ترویج تبعیض ساختارمند اجتماعی، فرهنگی و جنسیتی نماید مورد پیگرد حقوقی قرار گیرد.
۳. هر گروه سیاسی که هدفش را ارجحیتبخشی قومی یا راسیزم قرار دهد، مصادره و جواز فعالیتاش ملغا شود.
۴. هرگونه تصمیم سیاسی که بر بنیاد ارجحیتبخشی نژادی، مذهبی، زبانی و جنسیتی اتخاذ شود، مورد پیگرد حقوقی قرار گیرد.
۵. هرگونه تامینات اقتصادی که بر خلاف ارزشهای حقوق شهروندی و ترویج تبعیض و نفرت اجتماعی صورت گیرد، مورد پیگرد حقوقی قرار گیرد.
نبود این قوانین سبب شده است که سازوکار های نظارتی بر ترویج فرهنگ«نفرتافگنی» در کشور شکل نگیرد و هر چهره سیاسی بتواند گروهمخالف قومی خود را مورد اهانت، تحقیر و کوچکبینی قرار داده و بدون هیچگونه کیفر قانونمند از امتیازات ناسالم قومپرستانه لذت ببرند.
طرح این قانون پشتیبانی گسترده حقوق بینالملل به ویژه کنوانسیون منع تبعیض نژادی، جنسیتی، میثاق جهانی حقوق مدنی و سیاسی، میثاق جهانی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و کنوانسیون منع شکنجه و رفتارهای غیر انسانی را در پی خواهد داشت.
– اگر جناب رییس جمهور در شعار «هیچ افغانی از هیچ افغانی برتر نیست» متعهد و پابند است، باید هرچه زود تر به این قوانین توجه جدی نماید.
– اگر آقای رییس اجرایی خودش را نماینده تمام شهروندان میداند و بر اصل همسانی شهروندی باور دارد، باید موضعاش را نمایان سازد.
– اگر احزاب سیاسی واقعا ادعای فراگیربودن دارند، بیایند با حمایت این قانون چهره قومگرایی را از پیکرهء خود تمیز کنند.
– اگر پارلمان افغانستان میخواهد چهره اصلی نمایندگی مردم را احیا کند، باید به فکر این دو قانون باشد.
– اگر ما چیزی به نام جامعهء مدنی، کمسیون حقوق بشر و فعالان ارزشهای حقوق شهروندی داریم، پس بیایند برای این طرح دادخواهی کنند.
یادداشت: من ملک ستیز که پژوهشگر حقوق بینالملل هستم و تجاربی از کشورهای مشابه افغانستان در زمینه دارم حاضرم با حقوقدانان حرفهیی کشور طرح این دو قانون را بهگونهء افتخاری تهیه نمایم تا حکومت پارلمان آنرا حمایت و تصویب نماید.
از برگه ی ملک ستیز
