ناجی روزگار بد احزاب شیعی کیست؟

اصولن؛ تحزب به معنایِ واقعیِ کلمه، در میانِ جامعه‌ی‌ شیعیِ افغانستانی شکل ناگرفته، شیعیانِ افغانستان به پلورالیسمِ سیاسی «مخاصمه‌گرا» گیر داند. کلان‌احزابِ شیعی، در سایه‌ی گفتمانِ پلورال، در جاز زدند و شُبه‌احزاب یا خُرده‌جریان‌های سیاسیِ کوچکی از بدنهی‌ احزابِ بزرگِ شیعی جدا شدند که در معادلاتِ کلانِ سیاسی، تاثیرگزاریِ چندانی ندارند.

نگاهِ قدرت، به این‌احزاب، بیشتر سمبولیک است و در ویترینِ قدرت، فقط برای نمایش چیدمان می‌گردد. اپوزسیونِ قدرت از این شبه احزاب، فقط به‌عنوانِ چوبِ سوخت و سپرِ بلا استفاده می‌کنند و این‌خُرده احزابِ شیعی، فقط در انتخابات برای تکت‌های پیش‌َرو انتخاباتی، خوراک  پیدا می‌کنند و بعد از حافظه‌ها حذف می‌شوند.

موجودیتِ خرده‌احزابِ سیاسی، باعث شد که جامعه‌ی‌ شیعی در سیاست‌هایِ کلانِ کشوری، فراموش شوند و چون ترافیکِ داعیه‌دار خواست‌هایِ کلانِ سیاسی، جامعه‌ی شیعه خیلی زیاد است، لذاست‌که رسیدگی به‌این خواست‌ها بیشتر جدی گرفته نمی‌شود.

روزگارِ احزابِ شیعی، در توسعه‌ی سیاسی آینده‌ی افغانستان خیلی بد است و برای دَور زدنِ این‌چالش اسف‌بار بایستی، دستِ غیبی از آسیتنِ آسمان به‌در آید و این خُرده‌احزاب باز یابد روزگار وصل خویش .

حرکتِ اسلامی افغانستان با اخلافش و جریان‌های نوظهورِ سیاسیِ‌که هم‌سویی با سیاست‌های کلانِ حرکتِ اسلامی‌را دارد بایستی به دنبال ایجادِ یک فراکسیونِ سیاسی ـ حزبی  قوی دارد تا کاریزمای سیاسیِ حرکتِ مادر را دوباره به دست آوردند و جناحِ متشکل ازشبه‌احزابِ حرکتی و خُرده‌احزاب هم‌سو با حرکت، ایجاد شود تا در چیدمانِ قدرت به‌چشم شیعیان بیایند.

استاد ابوالحسین “یاسر” سیاست‌مداری‌که زایشِ سماروقیِ احزابِ شبه‌حرکتی‌را چون جامِ شوکران بالا کشید و این فتنه‌ی بزرگ چون خار در گلو تحمل کرد و زیرِ ساطوررفتنِ حزبی‌را که در هر قدمش خون دل‌خورده بود سوگ‌مندانه به تماشا نشست وصبرِ ایوب پیشه کرد حالا دوباره آستین بَر زده است تا جای‌گاه حرکت و پای‌گاه احزابِ شیعی‌را در گفتمان قدرت دوباره احیا کند .

و فراکسیونی از شُبه‌احزاب حرکتی و خُرده‌احزاب هم‌سو ایجاد کند و صفحه‌ی جدیدی، در تاریخ تحزبِ جامعه‌ی‌ شیعه‌ی افغانستان باز نماید .

استاد “یاسر” در واقع، ناجیِ روزگارِ بدِ احزابِ شیعی است‌که به‌دنبالِ شریک‌ساختن جامعه‌ی شیعه‌ی افغانستان در گفتمان مشارکت سیاسی، شورای عالی مصالحه ملی، امنیت و جنگ می‌باشد و با ایجاد اولین سمپوزیمِ تاریخی ده‌حزبِ شیعی، در دفتر مرکزی حزب (حرکتِ اسلامی متحد افغانستان) فرداهای روشنی را در سایه‌ی این فراکسیون  برای جامعه‌ی‌ شیغی تعریف خواهد کرد.

نگارنده‌ی این‌سطور حتم دارد که هم‌سویی و هم‌نظری این ده‌حزبِ شیعی، در سایه‌ی یک فراکسیون قدرت‌مند،معادله‌ی کلان‌سیاست های‌مسلط «انحصارگرا»را خواهد شکست و احزابِ شیعیِ افغانستان، شریک قدرت‌مندِ معادله‌ی اقتدار، در چهار حوزه‌ی مشارکت سیاسی، شورای مصالحه‌ی ملی و امنیت و جنگ خواهند شد.