واکنش امرالله صالح به سخنان اخیر حکمتیار
ولسوالی موسهی در یک قدمی کابل زمانی پایگاه اش بود. حالا توان رفتن به فاتحه و نماز را به آنجا ندارد و هی صدا میزند که من شمال را آرام میکنم. توان رفتن وقدم زدن در چهار آسیاب را که زمانی مستحکم ترین پایگاهش بود و موسوم به راکت سرای شده بود ندارد چه رسد به تعین سرنوشت نظام و کشور.
بخاطر گریز از انتخابات و مانع شدن بر ایجاد حکومت مردمی نزدیک به سی سال به طرح ها و دسیسه های استخباراتی بیگانه پناه برد حالا از سلامت نظام سخن میگوید. به بیگانه ها صدا میزند که راه مداخله بیگانه را بگیرید. عجب! هنوز حاضر نیست بگوید قبل از “ظهور” در لغمان در کجا بود و چه میکرد. حالا هم حاضر به انجام مصاحبه اختصاصی نیست زیرا میداند که برای دو تا سوال پاسخ ندارد و آن اینکه در کجا بود و چه میکرد و مصارف اش را کی میداد و اینکه حالا چه میکند و مصارف اش را کیها میدهند.
اگر گروه این شخص کدام فابریکه تولیدی یا منابع معلوم عایداتی دارد چرا آنرا به معرفی نمیگیرند. گاهی وقت که متوجه میشوم من او از یک وطن استیم و درین وطن چنین چشم ها و کله هایی نیز زیست دارند سر و رویم را عرق تعجب و نارضایتی می پوشاند.
خدا یا به تو پناه می بریم ..
آمین.
