یک شانس و دیگر هیچ

یگانه شانس هزاره‌‌‌ها که بازی را بُرد بُرد بسازند همین جنبش روشنائی است. داعیه‌‌‌ی جنبش روشنائی را باید فراتر از انتقال لین ۵٠٠ کیلوولت مطرح کرد. اما این جنبش با افرادی که فعلاً در رأس هستند به جایی نخواهد رسید، چرا؟
١- در برگزاری مراسم تدفین این عالی جنابان ناکام بودند.
٢- در رسیده‌‌‌گی به شهدا، زخمی‌‌‌ها و خانواده‌‌‌های قربانیان ناکام بودند. چرا؟ هنوز که هنوز است تنها می‌‌‌گویند این مقدار پول به شورا رسیده و نمی‌‌‌توانند آمار درست و حسابی بدهند که پول‌‌‌ها چرا مصرف نشده است. من هم می‌‌‌گویم پول رسیده درد ما این است که مصرف نشده و زخمی ها را هر روز از دست می‌‌‌دهیم.
٣- در طرح و برنامه ریزی برای خواسته‌‌‌های آینده ناکام بوده است. چرا؟ ما جز دو اعلامیه دیگر از این آدرس چه دیدیم؟ اعلامیه‌‌‌ها هم همه حرف‌‌‌های کلیشه‌‌‌یی و تکراری.
۴- اینها اگر در غم مردم بودند با از دست دادن ده‌‌‌ها جوان تحصیل کرده خواست مردم را بلند می‌‌‌بردند. از حکومت طلب غرامت می‌‌‌کردند و حکومت را وا می‌‌‌داشتند تا به خانواده‌‌‌های شهدا رسیده‌‌‌گی کند و زخمی ها را تداوی.
۵- در اعلامیه آورده‌‌‌اند که سطح تصمیم‌‌‌گیری را در شورا بزرگ می‌‌‌کنند و اما هنوز حاضر نیستند اعضای سابقه را بپذیرند و به شدت دروازه ها را بسته اند. حرف دیگر این که، رهبران سیاسی هزاره را در مصلی نمی پذیرند و اما نبیل، کرزی و صالح را به خوبی می‌‌‌پذیرند. سرنوشت هزاره را چرا دست غیر هزاره داد؟
۶- ادعا کردند که شهدا را در مصلی دفن می‌‌‌کنند. نتوانستند. طرح دفن تعدادی از شهدا را در دهمزنگ هم نپذیرفتند.
٧- نهضت کمنت راه انداخته‌‌‌اند و به شدت در پی تخریب چهره‌‌‌ها و ترویج نفرت و کینه و تزویر هستند و این به نفع مردم نیست.
٨- تا کنون ده‌‌‌ها آدم را توسط گاردهای شان در مناطق مختلف غرب کابل مورد لت‌‌‌وکوب قرار داده و آبروی مردم را برده‌‌‌اند.
٩- تا کنون به هیچ یک از پرسش‌‌‌های مطرح شده در قبال ناکارآمدی شان برای مردم پاسخ نداده و ظاهراً مخالفین را به نهضت کمنت سپرده و خود در غندی‌‌‌ی خیر نشسته‌‌‌اند.
موارد دیگر را شما لیست کنید.

از این خاطر است که می‌‌‌گویم باید در شورای عالی مردمی خانه تکانی صورت گیرد!

از برگه ی رحمان رحمانی