گاهی می ترسم که بنویسم

گاهی می‌ترسم که بنویسم، گاهی می‌شرمم تا بنویسم، گاهی از سکوتم خجالت می‌کشم گاهی از نوشتم…..! در جامعه که زندگی می‌کنیم، آزادی بیان آن در قالب روک‌گویی و دریده‌گویی مبالغه‌انگیز و مغالطه برانگیز بیان می‌شود؛ انتقادها و ارزیابی‌ها به زبان توصیفی و احساسی، لذت‌گریانه و نفرت‌گرایانه چنان بی‌پرده و بی‌پروا در قالب ستایش و پرستش یا فحش و نکوهش بیان می‌شود که آدمی از نوشته‌ی خود می‌شرمد.

از سکوت خود لبریز از گناه می‌شود. از فریاد خود مملو از خجالت. در جامعه‌ی که آزادی بیانش، هیچ حریم و حدود، و هیچ حرمت و احترام را نمی‌شناسد، از هر حرکت و سکوت خود، حتی از دم و بازدم نفس، و نفس‌کشیدن خود باید ترسید و شرمید.

نویسنده: داکتر محمد قاسم الیاسی