خروج نیروها و تداوم اشتباه استراتژیک

خبر گزاری رشد، کابل: رییس جمهور ترامپ در مدت یک دور ریاست جمهوری اش سیاست‌های جنجال برانگیز در قبال افغانستان اتخاذ نمود، تصامیم شتاب زده در پی توافق با طالبان و به متن کشاندن این گروه در محراق مسایل بین المللی از عمده مواردی بود که او را به یک چهره غیر محبوب در میان مردم آمریکا و جهان مبدل نمود، او هژمونی آمریکا را در جهان زیر سئوال برد، در همین ارتباط افغانستان که مرکز تضارب منافع کشورهای عمده می‌باشد با تصامیم یکجانبه ترامپ، تبدیل به چالش بین المللی گردید.

راهبرد او در قبال پاکستان که حمایت کننده اصلی طالبان می‌باشد این کشور را در لیست «دشمن» قرار داده بود؛ اما دیری نگذشت که تغییر جهت داده و خلاف راهبرد اش پاکستان را همکار استراتژیک امنیتی اش خواند، افغانستان در دوران روزهای سختی را سپری نمود، هرچند اصول سیاست خارجی افغانستان ارتباط با آمریکا و غرب را عملا در اولویت برنامه‌های خود قرار داده است؛ اما ترامپ در مورد حسن نظر دولت افغانستان اندک ترین وقعی نگذاشت.

مسئله خروج نیروهای آمریکایی از افغانستان کماکان از دو سال به اینسو محراق توجه ترامپ است، جنرالان و خبرگان نظامی آمریکا در پیوند به آنچه که ترامپ به مشوره جنرالان گوش نمیدهد و تصمیمات در مورد نظامیان را دل بخواهی و یکجانبه عملی می‌سازد بارها نقل مجالس و اصحاب رسانه بود.

اما او همچنان به شیوه تک رأی از صلاحیت هایش استفاده نموده و خروج را در دستور کارش قرار داده است، قرار است طی روزهای آتی شمار سربازان آمریکایی در افغانستان به ۲۵۰۰ نفر کاهش یابد، گفته می‌شود که این تعداد نظامیان صرفا جهت تامین امنیت سفارت آمریکا و اماکن محل فعالیت آنان باقی خواهد ماند.

مسئله اساسی این است که چنین عملکرد شتاب زده و یکجانبه محاسبه او از اعتماد به طالبان می‌باشد، اینکه می‌گوییم خروج نیروها اشتباه استراتژیک است به این دلیل که ترامپ باور کرده است که طالبان نیروی بازدارنده در برابر القاعده خواهد شد، پنداری که در مقوله‌ی منطق عادی ترین اشخاص نیز قابل باور نیست.

در همین ارتباط او می‌خواهد به پیمان اش در برابر طالبان عملی نماید در حالیکه این گروه به اندک ترین مواد این توافقنامه عملی نکرده است تنها موردی را که طالبان در قبال موافقتنامه تا کنون پا بندی نشان داده است مورد عدم حمله به نظامیان آمریکایی بوده است، که آنهم در یکی دو مورد قبلا نقض گردیده بود.

شریک استراتژیکی که ترامپ به آن باور دارد بیشتر شبیه به دام است که با استفاده از فرصت در تلاش اند تا افغانستان را یکبار دیگر محل سوق الجیشی تروریستان جهانی بسازد و در صورت مسلط شدن شان به خاک افغانستان همچنان ایده‌ی شان را در قالب «جهاد» در راستای به هم زدن نظم بین المللی اجرایی نمایند، تنها موردی که احتمال جبران اشتباهات ترامپ را در ذهن متصور می‌سازد حکومت آینده آمریکا است که بعد از روی کار آمدن، اعمال و کارکردهای گذشته را مورد بازنگری قرار دهد.