خودسری و خیابان‌گردی مسلحانه

دیروز خیابان‌های کابل در اشغال مشتی اوباش و بدمعاشرت بود. این اوباشان، مسلح هم بودند و شلیک می‌کردند. این وضعیت نشان می‌داد که کابل جغرافیای بدون دولت است و خودسری قاعده‏ی رایج زنده‌گی در این شهر است. بیشتر نیروهای امنیتی در کابل مستقر اند. کابل گارنیزیون، فرقه‏ی نظامی، فرماندهی پولیس، ریاست امنیت ملی و ده‌ها واحد خرد و بزرگ امنیتی دیگر دارد. اما مسوولان امنیتی شهر نمی‌توانند جلو اوباش‌های مسلح را بگیرند.

تمام سیاستمداران و قدرتمندان حوزه‏ی شمال خیابان‌گردی‌های اوباش‌های مسلح را که زیر نام گرامی‌داشت از احمدشاه مسعود، رهبر جبهه‏ی مقاومت ضد طالبان صورت می‌گیرد، محکوم می‌کنند. دیروز هم داکترعبدالله رییس اجرایی کشور، این رفتار را محکوم کرد. بنیاد مسعود و احمدولی مسعود رییس این بنیاد هم، خیابان‌گردی‌های وحشتناک اوباش‌های مسلح را نکوهش کردند. این نشان می‌دهد که مقابله‏ی امنیتی و قانونی با اوباش‌ها هیچ نوع هزینه‏ی سیاسی ندارد. مقابله با تظاهرات قانونی در کنار درِ ارگ ریاست‌جمهوری، هزینه‏ی سنگین سیاسی داشت، اما مقابله با اوباش، هزینه ندارد، اما با وجود آن هم، نیروهای امنیتی نمی‌خواهد جلو اوباش‌گری و بدمعاشرتی را در شهر کابل بگیرند.

کاروان‌های اوباش مسلح در چهار راه‌ها در حضور سنگین نیروهای امنیتی شلیک می‌کردند و پولیس ترافیک هم چاره‏ای نداشت غیر از این که راه را برای این کاروان‌ها باز کند تا کسی کشته نشود. از اثر خودسری کاروان‌های اوباش مسلح، شماری زخم برداشتند و مردم از ترس و وحشت نمی‌خواستند که خانه‌های خود را ترک کنند. کسانی که مریض داشتند یا برای کاری بیرون از خانه رفته بودند، تا رسیدن به مقصد، سراسر ترس و وحشت شده بودند.

نقش دولت و نیروهای امنیتی در همین مواقع برجسته می‌شود. پولیس و نیروهای امنیتی باید نشان دهند که توانایی کنترول شهر و جلوگیری از آشوب و بی‌نظمی را دارند. اگر نیروهای امنیتی در مواقع بی‌نظمی و هرج و مرج به صحنه نیایند، چه به درد می‌خورند؟ فلسفه‏ی وجودی دولت و نیروهای امنیتی همین است. این نیروها باید جلو خودسری، بی‌نظمی، شلیک‌های هوایی و زمینی را بگیرند. دولت وقتی به میان آمد که بقای جامعه‏ی انسانی به خطر روبه‌رو شد.

در نبود دولت، نظم حقوقی و سیاسی و نیروهای تنفیذ قانون، انسان‌ها هم دیگر را می‌درند، می‌کشند و خودسری بدل به قاعده‏ی رایج می‌شود. برای جلوگیری از چنین وضعیتی بود که دولت به میان آمد و به همین دلیل می‌گویند که یک حکومت ضعیف و بد، بهتر از نبود حکومت است. اما وضعیتی که دیروز در کابل حاکم بود، وضعیت قبل از به میان آمدن حکومت را تداعی می‌کرد. تصور می‌شد که کابل نه پولیس دارد، نه نیروی تنفیذ قانون و نه حکومت.

وزارت داخله، امنیت ملی در مجموع حکومت باید خیابان‌گردی‌های مسلحانه را محکوم کنند. نیروهای تنفیذ قانون باید سازمان‌دهنده‌گان خیابان‌گردی‌های اوباشان را به ظن برهم زدن نظم عمومی بازداشت کنند. آنان باید به جرم برهم‌زدن نظم عمومی و آرامش مردم، به دادگاه سپرده شوند. اسلحه‏ای که دیروز توسط اوباشان استفاده شد باید بازداشت شود. بر جوانان تفن‌گدار و اوباش هم باید قانون تطبیق شود. نباید اجازه داده شود که کابل در آینده محل جولان گروه‌های اوباش باشد. به وضعیت ماقبل تشکیل دولت در کابل باید خاتمه داده شود.