در مقابل حملات بیرونی‌ها، یکصدا و متحد باشیم

هفته‌های گذشته یکی از غم انگیز ترین روزهایی بود که کشور ما را دچار مشکلات امنیتی و قتال خونین نمود، حمله بر محفل عروسی در کابل، حمله بر جشن استقلال در جلال آباد و راکت باران محفل جشن اسقلال در فاریاب روزهای خونین و سختی را به مردم تحمیل نموده بود، با در نظرداشت وضعیت تراژیک و اسفباری که ما از حملات انتحاری و انفجاری همیشه متضرر شدیم تقریبا چنین وضعیتی به یک امر معمول و عادی در جامعه افغانستان مبدل شده است.

بر علاوه، قتل و انتحار توسط دستگاه‌های استخباراتی بیگانه که بر ما تحمیل می‌گردد، فشار حملات مستقیم و راکتی پاکستان بر بخشی از خاک کشور مان را نیز شاهد هستیم، چهارشنبه و پنجنشبه گذشته شاهد حمله راکتی بودیم که از آن سوی مرزها و به گفته مردم محل از خاک پاکستان در حدود ۲۰۰ راکت بر یکی از ولسوالی‌های مرزی ولایت کنر بنام وسوالی شلتن شلیک شد، طبیعی است که بمب و راکت‌ها بدون تلفات مالی و جانی نیست؛ لذا کشور ما هر ساله در این ولایت مرزی شاهد اینگونه حملات از سوی کشور پاکستان می‌باشد.

پاکستان به عنوان یک کشور تروریست پرور، تا کنون نه مسئولیت حملات مستقیم راکتی شان را به صورت رسمی به عهده گرفته اند و نه از رشد و تقویت تروریزم در قبال مردم افغانستان سخن می‌گویند، مقامات پاکستان بارها مورد انتقاد جامعه ملل و به خصوص آمریکایی‌ها قرار گرفته اند انتقاد از این کشور در حدی بوده است باید دست از حمایت تروریست‌ها بردارد و این گروه بدنام را از خاک شان طرد نمایند.

اما این کشور با چشم پارگی منکر مسئله شده و هر گونه تهدید تروریستی از خاک شان را برعلیه افغانستان و منطقه رد کرده است. آنچه واضح و روشن است نیاز به تکرار ندارد که پاکستان محور شرارت منطقوی و عامل اصلی بی ثباتی افغانستان پنداشته می‌شود که بارها مقامات امنیتی کشور ما، مستند به اسناد دست شان، از این کشور خواهش نموده است تا بیشتر از این در امور امنیت داخلی افغانستان دست درازی نکنند؛ اما جوابی که از پاکستان دریافت گردیده نفی چنین ادعا بوده است.

لذا با وجود چنین حالت، بر می‌تابد که افغانستان دستگاه دیپلماسی سیاست خارجی شان را در امر مبارزه با تروریزم فعال و کارساز تر از قبل نماید، ما تا کنون نتوانستیم ادعای خود را به صورت رسمی در قبال پاکستان به کرسی بنشانیم و هر آنچه از سوی افغانستان مطرح گردیده از جانب پاکستان رد شده است، لذا چنین نتیجه میگیریم که دستگاه دیپلماسی ما تا کنون آنچنان فعال و مثمر وارد عمل نشده است که موفق گردد چند کشور عضو شورای امنیت را با خود همسو بسازد تا انزوای پاکستان به گونه‌ی واقعی مسجل گردد.

حمله راکتی که از خاک پاکستان بالای ولایت کنر صورت می‌گیرد از وقیحانه ترین وضعیت سست عنصری ما است که از کنار آن به راحتی عبور می‌کنیم، در یک حالتی که چنین تجاوز آشکار و بی واسطه به کشور صورت می‌گیرد وظیفه‌ی فرد فرد افغان‌ها است تا در قبال این تجاوز عمل بالمثل نموده و متعاقبا موضوع را جهانی سازند تا کشورهای دنیا متوجه شوند که پاکستان نه تنها با حملات تروریستی شان در لفافه‌ی انکار مردم افغانستان را می‌کشند.

بلکه از خاک خود شان نیز با راکت و موشک انداز افغانستان را مورد حمله قرار می‌دهند تعداد ۲۰۰ فیر راکت، ارقام بلندی است که اگر بر یک منطقه شلیک گردد به قطع و یقین که زندگی مردم و باشندگان آنجا را مختل می‌سازد. ولسوالی شلتن حدود ۱۶ کیلومتر با پاکستان مرز دارد و نیروهای امنیتی در امتداد سرحد مشترک افغانستان و پاکستان در مربوطات این ولسوالی حضور ندارند. مقام‌های محلی کنر گفته‌اند که این راکت‌ها از «باجور» پاکستان انداخت شده و در مقابل آن هیچ اقدامی صورت نگرفته است.

پاکستان با چنین اقداماتی، جانب مقابل خود را دیده وارد عمل می‌شود، این کشور می‌داند که کش و گیرهای سیاسی داخلی، افغانستان را در باتلاق رقابت‌های درون خودی نگهداشته است و مجال آن نیست که مقامات افغان رقابت‌های داخلی شان را کنار گذاشته و به ارزش‌های ملی بنگرند.

لذا در چنین حالتی طبیعی است که پاکستان از خلأ موجود سو استفاده می‌نماید، لذا از عمل متقابل در برابر پاکستان نباید سوء برداشت شود آنها با توپ و راکت انداز به خاک ما حمله می‌کنند ما نیز متقابلا می‌توانیم که جواب شان را با توپ و راکت بدهیم، اینکه انگیزه در ضمیر مقامات افغان نیست مسئله جدا است؛ اما هیچگاه نباید اتمی بودن پاکستان را نقطه قوت این کشور بشماریم؛ چون دفاع خودی کار را به تسلیحات اتمی نمی‌کشاند؛ بلکه قضیه به نفع افغانستان رقم می‌خورد، زمانی که دامنه درگیری وسیع تر شد، دو حسن عمده برای افغان‌ها به ارمغان می‌آورد، اول اینکه انسجام نیروهای پراکنده داخلی را رقم می‌زند، دوم اینکه مسئله مداخله مستقیم و غیر مستقیم پاکستان و تجاوز این کشور به خاک افغانستان سرخط خبرهای جهانی قرار می‌گیرد و دنیا را نسبت به شرارت آنان متوجه می‌سازد و این امر تحول جدیدی را در انزوای بین المللی  پاکستان رقم خواهد زد تا این کشور مجبور شود در قبال امنیت جهان کوتاه بیاید و دست از نقش تخریبکارانه بکشد.