رهبران حکومت مقصراند
انفجار خونین چهارراه زنبق از بس وحشتناک، ویرانگر و پرتلفات بود، هیچ گروهی جرات نکرد که مسوولیت آن را به دوش بگیرد. سازمان امنیت ملی شبکه حقانی را متهم کرد که در این حمله دست دارد. رحمتالله نبیل، رییس پیشین امنیت ملی هم گفت که شبکه حقانی برخی از حملات را سازماندهی و اجرا میکند، ولی مسوولیت آن را به دوش نمیگیرد. مسوولیت این نوع حملات اکثراً به داعش نسبت داده میشود. اما از آنجایی که گروه داعش در همان قلمرو اصلیاش به زوال رسیده است، کمی باورش سخت است که این گروه بتواند یک واسطه بزرگ را مملو از مواد انفجاری کند و آن را در کنار سفارت آلمان در کابل منفجر سازد.
این نوع انفجارها را کسانی سازماندهی میکنند که شبکه حمایتی نیرومند در کابل دارند، شهر را بلداند و منابع و امکاناتی دارند که میتوانند به سادهگی واسطه نقلیه پیدا کنند و مواد انفجاری را در آن، جاسازی کنند. از آنجایی که شبکه حقانی در این کارها مهارت دارد، بعید نیست که این شبکه و پشتیبانان آنان در دستگاههای امنیتی پاکستان، پشت سر انفجار خونین کابل باشند.
اما این امر مسوولیت نیروهای امنیتی افغانستان و مجموع حکومت را کم نمیکند. اطلاعات استخباراتی در مورد این حمله وجود داشت. سفارت آلمان در کابل، مدتها پیش این سفارت را تخلیه کرده بود. آلمان دیپلوماتها و کارمندان دیگر سفارتش را به جای امن منتقل کرده بود. به همین دلیل بود که هیچ آلمانی در این حادثه تروریستی تلفات نداد. به رغم آن که ساختمان سفارت آلمان آسیب دیده است، اما هیچ آلمانی در این انفجار جانش را از دست نداده است. این امر نشان میدهد که اطلاعات استخباراتی در این مورد وجود داشت. وقتی سفارت آلمان اطلاع داشت، حتماً ارگانهای امنیتی افغانستان هم در جریان بودند.
وقتی چنین بود، چرا از حمله جلوگیری نشد؟ چرا تمام واسطههایی که فاضل آب را انتقال میدهند، زیر پوشش و نظارت امنیتی قرار داده نشدند؟ چرا ساحه زیر کنترول شدید قرار نگرفت؟ چرا موترها پیش از ورود به مسیر چهار راه مسعود تا چهارراه زنبق، مورد بازرسی شدید امنیتی قرار نمیگرفتند؟ سوال دیگر هم این است که واسطه نقلیه در کجا از مواد انفجار پر شد، چه کسانی این مواد را در کجای کابل به این واسطه بار زدند و چگونه آن را تا محل رویداد رساندند؟
حکومت نمیتواند که با اعلام مثلاً برکناری چند ضابط پولیس، افکار عمومی را قانع سازد. افکار عمومی پاسخ روشن به تمام این سوالها میخواهد. افکار عمومی همچنان از مقامات حکومتی میخواهند که گزارشهای حملههای تروریستی مشابه را هم نشر کند. برای مقامهای حکومتی شاید سوال این باشد که چرا مردم پس از هر حمله تروریستی آنان را ملامت میکنند و پس از هر انفجاری، خواستار استعفای مقامهای امنیتی میشوند. رهبران حکومت حتماً سوال میکنند که چرا مثل پاسخ مردم بریتانیا به حادثه منچستر مردم کابل هم در کنار حکومت نمیایستند؟
پاسخ این است که حکومت بریتانیا مثل حکومت وحدت ملی پنهانکاری نکرده است. اول این که پاسخ پولیس و نهادهای دیگر بریتانیایی به حوادث تروریستی بسیار سریع و حرفهای بود. پس از حادثه هم حکومت بریتانیا، ساعت به ساعت کل گزارشهای مربوط به حملات تروریستی را به شهروندان آن کشور تقدیم کرد. مردم بریتانیا و جهان حالا میدانند که مرد چاقوبهدستی که در نزدیکی پارلمان دست به قتل زد، کی بود و چه انگیزه داشت. مردم بریتانیا همچنان میدانند که حادثه تروریستی منچستر را چه گروهی با کدام مشخصات برنامهریزی و اجرا کردند. مردم با نام و تصویر تروریست انتحاری حادثه منچستر آشنا هستند. پولیس بریتانیا هم فوراً تمام شبکه حمایتی این تروریست را بازداشت کرد. هیچ چیزی از مردم بریتانیا پنهان نگهداشته نشده بود. اگر حکومت و نهادهای بریتانیایی هم پنهانکاری کنند، مردم به آنان شک میکنند و دیگر اعتمادشان از بین میرود.
در کابل اعتماد مردم به حکومت به همین دلیل آسیب دیده است. گزارش مفصل هیچ حادثه تروریستی منتشر نشده است. هیچ کس نفهمید که حملهکنندهگان به ۴۰۰ بستر کیها بودند؟ هویت آنان افشا نشد، فهرست قربانیان آن در اختیار عموم قرار نگرفت، کسانی که به تروریستها کمک کرده بودند، به مردم معرفی نشدند. به همین دلیل است که مردم اعتماد خود را به مقامهای امنیتی و رهبران حکومت وحدت ملی از دست دادهاند. اگر سران حکومت پنهانکاری نمیکردند، امروز سیاسیون ناراض از ارگ، نمیتوانستند از تظاهرات مردم بهرهبرداری کنند. مشکل تنها در مقامهای حکومتی هم نیست. پولیس کابل به رغم مصرف میلیاردها دالر، تاهنوز نمیداند که با یک تظاهرات چگونه برخورد کند. اگر سران حکومت صادقانه با مردم برخورد میکردند، حقایق را منتشر میکردند، به سوالهای افکار عمومی پاسخ میگفتند و مردم را جدی میگرفتند، شاید امروز مردم به محل حادثه میرفتند و با روشنکردن شمع یاد قربانیان را گرامی میداشتند و از پاسخ حرفهای نهادهای مختلف از جمله دکتران شفاخانه وزیر محمد اکبرخان به حادثه، ستایش میکردند.
نویسنده: بابک کابلی/هشت صبح
