سرقوماندان اعلی بخواند
رییس جمهور غنی حتما نمیداند که ضعف رهبری و مدیریت در ارتش بیداد میکند. پنجشنبه گارنیزیون سنگین سقوط کرد و شمار قابل توجهی از وسایط نظامی به دست طالبان افتاد. فرمانده این گارنیزیون نتوانست جنگ را سوق و اداره کند. سربازان فرار کردند و سایط نظامی ارتش جا ماند. این شکست امنیتی کلان برای بارهزارویکم ثابت میکند که ارتش و مجموع نیروهای امنیتی افغانستان درست رهبری نمیشوند.
رییسجمهور که خودش را به تقلید از داکتر نجیب، فرمانده کل قوای مسلح میداند، دچار توهم شده است و خیلی از واقعیتها را نمیداند. او فکر میکند که به تنهایی میتواند از پس مدیریت نیروهای امنیتی کشور میبراید. اما شکستهای پیدرپی روزهای اخیر نشان میدهد که رییسجمهور دچار توهم است. چرا سنگین سقوط میکند و افزار و ادوات نظامی جا میماند؟ این سوال را رییسجمهور باید از خودش و وزیران قوای مسلح بپرسد.
در این تردیدی نیست که در سطح فرماندهی لواها و قول اردوها مشکل وجود دارد. کسانی که به فرماندهی لواها و قول اردوها منصوب شدهاند، توانایی سوق و اداره و مدیریت جنگ را ندارند. بیشتر این فرماندهان، به شدت فاسد هم هستند. گزارشهای متعدد «سیگار» از این فساد پرده برداشه است. رییس این نهاد در آخرین سخنرانیاش گفته است که فساد در ارتش و نیروهای امنیتی افغانستان شبکهای است.
اما مشکل در این حد خلاصه نمیشود، تیم امنیتی رییسجمهور هم به شدت مشکل دارد. وزیر دفاع خیلی ناتوان است. او توان برنامهریزی و اجرای یک عملیات عادی را هم ندارد. وزیر دفاع برحال کشور حتا جسارت منظوری یک طرح عملیاتی را هم ندارد. او به وزیر «خواببرده» معروف است. مدیریت وزارت دفاع آن هم در کشوری بحرانی مثل افغانستان در توان این آقا نیست.
رییس امنیت ملی کشور هم هیچ تجربه استخباراتی ندارد. او نه تیوری جنگ بر ضد شورشگری و تروریسم را میداند، نه توان مدیریت عملیاتهای استخباراتی را دارد. ایشان در زمان آقای کرزی شکار یک دسیسه استخباراتی شد. طالبان از طریق یک کانال تماس جعلی، توانستند یک تروریست انتحاری را نزد آقای استانکزی بفرستند. این تروریست انتحاری به مشایعت آقای استانکزی تا سالون پذیرایی برهانالدین ربانی رییس پیشین شورای عالی صلح رفت و او را کشت.
وزیر داخله هم با آن که تجربه جنگی دارد و فرمانده نسبتا موفق قول اردوی هرات بود، اما مدیریت پولیس تواناییهای دیگر لازم دارد که یک فرمانده جنگی فاقد آن است. وزیر داخله کنونی بهتر بود که در همان سمت فرماندهی قول اردوی هرات باقی ماند.
رییسجمهوری که خودش را فرمانده کل قوای مسلح میداند و فکر میکند همه چیز را کنترول کرده میتواند، تا هنوز موفق به ایجاد یک تیم امنیتی موفق نشده است. رییسجمهور و فرمانده کل نیروهای مسلح که تیوری نهادسازی را هم میداند و نویسندهی کتاب «بازسازی دولتهای ناکام» است، در این دو سال با وجود حمایت ناتو، قادر به سیستمسازی در نیروهای مسلح نشده است. سلسله مراتب و اصل پاسخدهی، در تمام ارتشهای دنیا حاکم است. اما در اینجا این بدیهیترین اصول عسکری هم رعایت نمیشود. تروریستها به شفاخانه ۴۰۰ بستر حمله میکنند و صد نفر را میکشند. گارنیزیون سنگین سقوط میکند و مقدار قابل توجهی ادوات نظامی به دست دشمن میافتد، اما رییسجمهور واکنش اصولی نشان نمیدهد. رییسجمهور همان آقایی را که نتوانست قوتها را در سنگین سوق و اداره کند و موجب سقوط گارنیزیون آنجا شد، چرا به محاکمه نمیکشد؟ چه کسی را رییسجمهور تا حال محاکمه کرده است؟
آمر ضد استخبارات شفاخانه ۴۰۰ بستر، رییس کشف وزارت دفاع، مسوول ضد استخبارات وزارت دفاع، هیچ کدام آنان به جرم غفلت در وظیفه و ناتوانی در حفظ امنیت شفاخانه ۴۰۰ بستر محاکمه نشدند. هیچ کسی در پیوند به سقوط مفتضحانه کندز هم محاکمه نشد. وقتی فرمانده کل نیروهای مسلح نتواند جنرالها و فرماندهان نظامی را به محاکمه بسپارد، روشن است که وضع بدتر از این میشود.
رییسجمهور و سرقوماندان اعلی قوای مسلح، هیچگاه یونیفورم نظامی نپوشیده است. وقتی ایشان به قرارگاههای نظامی میروند، با آن که به تکرار خودش را سرقومندان اعلی قوای مسلح میخواند، هیچگاه یونیفورم نظامی به تن نکرده است و به نیروهای نظامی نشان نداده است که مثل آنان است. سرقومندان اعلی قوای مسلح، به گارنیزیونها و قطعات هم نمیرود. او صرف در کابل و اطراف آن به قطعات نظامی رفته است، نه به گارنیزیونهای ولایات.
پارلمان میخواهد در روزهای آینده وزیران سکتور امنیتی را استیضاح کند. از آنجایی که رییسجمهور هیچ اقدامی برای اصلاح تیم امنیتیاش نمیکند، اقدام همین پارلمانی که معیاد قانونیاش به سر رسیده نیز درخور ستایش است.
روزنامه ۸ صبح
