خبرگزاری رشد_کابل: معمای جنگ و صلح با طالبان یکی از دشوارترین مسایل ملی است که تا کنون هیچگونه ابهامی از آن برداشته نشده است، با وجود اینکه بیش از یکسال است که پروسه صلح بصورت جدی و بی وقفه پیگیری میشود.
اما برایند آن که شفافیت و واقعیتهای تحقق این پروسه را برملا بسازد ملموس نیست، تنها امری که مولد این پروسه میباشد صلح با جانب آمریکایی و تداوم جنگ با افغانها است.
با این حال گروه طالبان که تداوم خشونتهای شان را با قرائت «جهاد» به جنگجویان اش ترغیب نموده و تولید انگیزه مینمایند، بعد از صلح با آمریکا این توجیه شان کاملا سئوال برانگیز شده است.
به نظر میرسد که بعد از صلح با آمریکا، جنگجویان طالبان از لحاظ روانی در وضعیت شکنندهی قرار دارند، خشونتهای این گروه از وضعیت طبیعی خارج شده و شکل و بوی کاملا حیوانی به خود گرفته است.
زنده سوزاندن انسان که آن هم اشخاص ملکی و عادی جامعه میباشند یکی از دردناک ترین و گویا ترین وضعیت از درنده خویی آنان است که بعد از چند سال اخیر به نمایش گذاشتند، به تعقیب آن حمله بر قطعه امنیت ملی و تلفات شوک آور آن، تایید کنندهی یک جنگ نابرابر است که واضح میسازد طرف مقابل به هیچ ارزش و تعهدی پا بند نیست.
بنا بر این از مقامات ملکی و نظامی کشور انتظار میرود که دست به دست هم داده و با ارائه طرح و برنامههای کارا، در جهت تضعیف این گروه گامهای موثر بردارند، اعلان حالت تهاجمی از سوی رییس جمهور، ملزم به عملی سازی از جانب نیروهای نظامی است که بعد از این، توطئه آنان را در نطفه خفه نموده و تلاش صورت گیرد تا بیشترین ضربات به طالبان وارد گگردد تا با فورمول زور و وارد نمودن هزار زخم، آنان را به منطق مذاکره و دیپلماسی آشنا ساخت، ورنه خشونتهای غیر انسانی آنان قربانیان شوک آورتری به جا خواهد گذاشت.
