خبرگزاری رشد_کابل: گروه طالبان در حالی به آغاز مذاکرات بین الافغانی تاکید میورزند که به تعقیب آن خشونتها را به بالاترین سطح آن افزایش داده اند، طی دو هفته اخیر حملات خونین این گروه با انجام انفجارات ماینهای چسپکی، ماینهای کنار جادهی و راکت پراکنیها، بیشترین قربانیان را از غیر نظامیان داشته است.
برعلاوه، افزایش جنگهای جبههی نسبت به هر زمان دیگر نگرانیها و سئوالات را در ذهن خلق میکند، این حملات در حالی افزایش یافته است که رهبران این گروه به تسریع روند صلح نیز تاکید میکنند، اما عملا آنچه را که ناشی از تعهد و باورمندی آنان به عنوان مقدمه نسبت به پروسه صلح شاهد باشیم درست برعکس آن است؛ زیرا قدم برداشتن به مسیر صلح، نیازمند مقدماتی است که پیش زمینه آتش بس و آرامش را با خود حمل میکند.
رهبران طالبان بارها در بیانیه شان دولت را به تاخیر در پروسه صلح متهم کرده اند، ادعایی که مبتنی به عدم آزاد سازی زندانیان خطرناک آنان بود، اما وقتیکه پروسه آزادسازی آنان از سوی مردم و دولت پذیرفته شد و عملا به آن اقدام گردید نیز قدم خیری از سوی آنان در جهت تقویت این پروسه شاهد نبودیم، به نظر میرسد که طالبان بابت پیش پرداخت هایی که از جانب دولت به عنوان امتیاز و تسریع روند صلح به آنان تقدیم شده است دچار اشتباه محاسباتی گردیده اند، زیرا تا کنون واگزاری امیتازها بصورت یکجانبه بوده است و این دولت افغانستان است که موارد ذکر شده در توافقنامه قطر را به نفع آنان عملی کرده است.
رهایی پنج هزار زندانی این گروه از جنجالی ترین مورد توافقنامه بود که دولت را زیر سئوال جدی اپوزیسیون درون حکومتی و بیرون حکومتی قرار داد با آنهم این مورد عملی شد و آنچه را که تحت عنوان «حسن نیت» مسمی گردیده بود از جانب دولت عملا اقدام گردید، متقابلا طالبان نیز مدعی اند که هزار زندانی دولت را رها کرده اند موردی که اکثر کارشناسان سیاسی و سخنگویان رسمی دولت آن را رد نموده و گفته اند که اشخاص رها شده از سوی طالبان اکثرا اشخاص دولتی نبوده اند.
با این حال قرار بود یک هفته بعد از رهایی زندانیان طالبان پروسه صلح آغاز گردد، اما نه تنها که چنین موردی اتفاق نیافتاد بلکه با سو استفاده از آن، ماشین جنگی شان را فعال تر از قبل نموده و با روحیه مضاعف کارزارهای خشونت زا را تحریک مینمایند.
