فضلی: پاکستان از آینده افغانستان هراس دارد

فضل محمود فضلی؛ رئیس اداره امور ریاست جمهوری می گوید پاکستان خواست ها و مطالبات خود را مستقیم با حکومت افغانستان مطرح نمی کند و از آینده افغانستان هراس دارد.

به گزارش خبرگزاری رشد، آقای فضلی در یک نشست با کارمندان تلویزیون ملی کشور گفته است که پاکستان عادتاً هیچ گاهی خواست ها و مطالبات خود را مستقیم با حکومت افغانستان مطرح نمی کند.

وی افزود:” پاکستان اعمالی را انجام می دهد که در نتیجه تحلیل حکومت افغانستان می داند که خواست پاکستان چیست؟ پاکستان از آینده افغانستان هراس دارد، از هند هراس دارد، از فیصله های اقتصادی که در افغانستان صورت می گیرید هراست دارد، از پلان اتصال منطقوی هراس دارد، از آینده خط فرضی دیورند هراس دارد. در همۀ این موارد از افغانستان ضمانت می خواهد که در آینده پاکستان به مشکل مواجه نشود”.

فضلی گفت: حکومت افغانستان بخاطر این ضمانت ها حاضر است. مشروط به این که کشور سومی از عدم مداخله پاکستان و ایجاد ممانعت ها در پروسه صلح افغانستان، ضمانت کند. پاکستان با این کار موافق نیست و بالای کمیسیون های مشترک دو کشور تاکید می کند. کمیسیون های مشترک از زمان ظاهر شاه تا اکنون هیچ نتیجۀ در پی نداشته است.

او ادامه داد: پروسه های صلح از ۳۴ سال گذشته تا حال جریان دارد. مذاکرات جلال آباد، مذاکرات ماهی پر، مذاکرات عشق آباد، مذاکرات اسلام آباد، مذاکرات مکه، مذاکرات جبل السراج و مذاکرات مری تمام این پروسه های گذشته اگر مطاله شود درمیابیم که در همه آن ها از عجله و ناتدبیری کار گرفته شد.

فضلی می گوید:” اما، هیچ کدام به یک صلح پایدار در افغانستان منجر نشد. ضرورت است که در صلح از تدبیر کار گرفته شود تا تمام مسائل حل گردد و به یک صلح پایدار برسیم. تدبیر ما نباید مخالفت تعبیر شود، تعجیل و ناتدبیری مخالفت با صلح است. قدرت باید بر اساس یک قاعده که انتخابات است، انتقال شود”.

رئیس اداره امور افزود:” پاکستان عادتاً هیچ گاهی خواست ها و مطالبات خود را مستقیم با حکومت افغانستان مطرح نمی کند. اعمالی را انجام می دهد که در نتیجه تحلیل حکومت افغانستان می داند که خواست پاکستان چیست؟ پاکستان از آینده افغانستان هراس دارد، از هند هراس دارد، از فیصله های اقتصادی که در افغانستان صورت می گیرید هراست دارد، از پلان اتصال منطقوی هراس دارد، از آینده خط فرضی دیورند هراس دارد. در همۀ این موارد از افغانستان ضمانت می خواهد که در آینده پاکستان به مشکل مواجه نشود”.

حکومت افغانستان بخاطر این ضمانت ها حاضر است. مشروط به این که کشور سومی از عدم مداخله پاکستان و ایجاد ممانعت ها در پروسه صلح افغانستان، ضمانت کند. پاکستان با این کار موافق نیست و بالای کمیسیون های مشترک دو کشور تاکید می کند. کمیسیون های مشترک از زمان ظاهر شاه تا اکنون هیچ نتیجۀ در پی نداشته است.

قبل از آغاز مذاکرات در دوحه، حکومت افغانستان به بیطرفی قطر شک و تردید داشت. قطر هیچ گاهی یک میزبان بیطرف نبود. قطر به حمایت مالی از گروه طالبان متهم است و از سال ۲۰۱۲ عملاً در پلاتفورم جهانی حامی طالبان بوده است. خواست حکومت و مردم افغانستان این بود که مذاکرات صلح در داخل افغانستان انجام شود. اما بخاطر این که حکومت متهم به مخالفت با پروسه صلح نشود، پذیرفتیم که مذاکرات در دوحه انجام شود. حالا که پروسه از انحصار قطر بیرون می شود و به یک کشور عضور ناتو انتقال داده می شود، در مدیریت پروسه یک تغییر بزرگ به میان میآید. کشورهای زیادی در پروسه صلح دخیل خواهند شد، که به صورت واضح بالای ضمانت های اجرایی تصامیم و فیصله ها تاثیر مثبت خواهد داشت.

چرا بالای تضمین ها پافشاری داریم. موافقتنامه های صلح گذشته و آخرین مورد که رهایی زندانیان گروه طالبان بود، را مثال میاورم. در رهایی زندانیان طالب شرط مردم و حکومت افغانستان این بود که زندانیان دوباره به میدان جنگ نروند. این ضمانت را پمپئو اجرا کرد. اما نتیجه چه شد؟ همه آن ها دوباره به میدان های جنگ برگشتند. تضمین دوام حکومت های عبوری، انتقالی و موقت وجود ندارد.