فقر اقتصادی و راه حل پیشنهادی
اکنون که در نتیجه حاکمیت طالبان، جهان ما را فراموش، یاس و ناامیدی همه جا را فراگرفته، سردی زمستان همراه با فقر اقتصادی و بیکاری از یک طرف، وحشت و ناامنی ناشی از ترورهای هدفمند و انفجارهای گاه و بیگاه تروریستی از جانب دیگر، عرصه زندگی را بر مردم افغانستان تنگ و با دستان هیولایی خویش گلوی این ملت بی پناه را میفشارد. پس در این حال چه میتوان کرد؟
حال که از همهی دنیا ناامید شده، نامداران و زورمندان نیز که از مکیدن خون ملت مست و مدهوش، در هر سوراخی خوابیده و ملت را تنها گذاشتهاند، پس من فکر میکنم راه های که شاید موثر واقع گردد، قرار ذیل است:
1. آن تعداد از مهاجرین افغان که در گوشه و کنار جهان، بویژه مهاجران سالهای قبل که از توانایی بهتری نیز برخوردار میباشند، مصارف خوراکی و پوشاکی خود را به حداقل رسانیده، اگر قسمتی از آن را به بینوایان جامعه و اقارب بی بضاعت خویش در افغانستان ارسال و همدردی نمایند. خالی از خیر نخواهد بود.
2. اگر هر افغان مهاجر اگر یک صندوق خیریه (صدقات و نذورات) در خانواده، مغازه و یا محل کار خویش گذاشته، حداقل روزانه یک دالر یا یورو به آن ریخته، ثواب آن را به ارواح اموات خویش هدیه و پول های آن را به نیازمندان وطن ارسال نمایند، خالی از خیر نخواهد بود.
3. هر افغان مهاجر به اساس شناخت و ارتباطات محیطی، حضوری و یا مجازی خویش اگر در راستای جلب کمک های موسسات، شرکت ها و سایر منابع کمک کننده بشری تلاش نموده، همکاری آنانرا در این راستا جلب نموده به مردم کشور ارسال نمایند، شاید این اقدامات بتواند، به حیث داروی مسکن در جهت التیام زخم های پیکر خونین ملت آسیب دیده ما اثرگذار باشد. زیرا در این وضع ناگوار، افغانستان در محراق توجه جهانیان قرار دارد. اگر مسوولانه و دلسوزانه تلاش گردد بی نتیجه نخواهد ماند. زیرا انجام اینگونه امور خیریه از توان همه به شمول بنده ناتوان نیز امکان پذیر خواهد بود.
و من الله التوفیق
مرتضی نیکزاد
دیار هجرت ۱۶ دسمبر مطابق ۲۵ قوس ۱۴۰۰
