نمایندهگان رشوتخور باید افشا شوند
دیروز حکومت شماری از نامزدوزیران را به پارلمان معرفی کرد تا رأی اعتماد به دست بیاورند. این اقدام مثبت است. باید قانون اجرا شود. بر مبنای قانون باید نامزدوزیران از پارلمان رأی بگیرند، اما سرنوشت برخی از وزیران از جمله وزیر خارجه تا حال روشن نیست. باید سرنوشت ایشان هم هرچه زودتر روشن شود. باید تمام وزیران مشروعیت لازم حقوقی داشته باشند. بدون مشروعیت حقوقی، وزیران نمیتوانند با دست باز کار کنند. اگر وزیران به پارلمان معرفی نشوند، مشروعیت قانونی و حقوقی کل حکومت با مشکل مواجه میشود.
اما در کنار این مسایل، سران حکومت باید نحوهی تأیید صلاحیت نامزدوزیران را کنترول کنند. در گذشته رسم بر این بوده است که نامزدوزیران با نمایندهگان وارد معاملههای غیر قانونی میشدند. نامزدوزیران به نمایندهگان رشوه میپرداختند و رأی تأیید میخریدند. برخی از تاجران و پولداران هم برای نامزدوزیران رأی اعتماد میخریدند.
برخی از تاجران با نامزدوزیران معامله میکردند. نامزدوزیران پول تاجران را میگرفتند و در بدل آن به آنان، قراردادهای وزارتخانههای مد نظر را میدادند. وکیلان هم در مورد عزل و نصبها با نامزدوزیران معامله میکردند. بارها دیده شده است که برخی از نمایندهگان مفسد، از موکلانشان پول میگیرند و با اعمال فشار بر وزیران، آنان را مقرر میکنند. برخی از وزیران هم به این فشارها تن میدهند. نمایندهگان پارلمان از رأی اعتمادی که به هدف کنترول حکومت طراحی شده است، ابزاری برای باجگیری و فساد ساختهاند.
این امر سبب شده است که پارلمان بدل به کانون فساد مالی شود. به جای اینکه پارلمان فساد مالی را کنترول کند، خود به مولد فساد بدل شده است. وقتی نامزدوزیران بدون پرداخت رشوه، رأی اعتماد نگیرند و کسی که رأی اعتماد میگیرد، پول میپردازد، فساد فربه میشود. نامزدوزیری که برای رأی اعتماد پول میپردازد، روشن است که فساد میکند تا آن پول را به دست آورد. این نشان میدهد که برخی از نمایندهگان، پارلمان را به کانون فساد بدل کردهاند.
رییسجمهورغنی چندی پیش گفته بود که نامزدوزیرانی که او معرفی میکند نباید به اعضای پارلمان پول بدهند. رییسجمهور و دیگر بلندپایهگان حکومت، باید روند رأی اعتماد را کنترول کنند و اجازه ندهند که نامزدوزیران به نمایندهگان فاسد پول بپردازند. مهمترین ابزار افشاگری در حال حاضر رسانهها است. حکومت میتواند از طریق رسانهها نمایندهگان مفسد و رشوهخوار را افشا کند.
نماینده گان پارلمان باید به صورت معیاری روند رأی اعتماد را مدیریت کنند. نمایندهگان باید در جلسات پرسش و پاسخ، سوالهای حرفهای مطرح کنند و از آن طریق توانایی نامزدوزیران را بسنجند. نمایندهگانی که به رشوهستانی باور ندارند، باید به کنترول همکارانشان اقدام کنند. نباید اجازه داده شود که یکبار دیگر، جیب نامزدوزیران و منابع تمویل آنان خالی شود و بعد زمینه برای فساد در حکومت فراهم گردد.
نمایندهگان پارلمان باید نزاکتهای سیاسی را هم در نظر بگیرند و به گونهای عمل نکنند که بیاعتمادی سیاسی و قومی بیشتر شود. انتظارعموم این است که روند رأی اعتماد باید به آرامی و بدون سروصدا به پایان برسد و نمایندهگان پارلمان، حرفهای و قانونی عمل کنند. هم نامزدوزیران و هم نمایندهگان پارلمان باید بکوشند تا روند رأی اعتماد به آرامی سپری شود.
هشت صبح
