به گزارش خبرگزاری رشد؛ بر اساس این گزارش فرایند میانجی‌گری چین که با نشست ۱ تا ۷ آوریل در ارومچی آغاز شد قرار بود بحران مرزی پاکستان و طالبان را کاهش دهد.
در دور اول دو طرف بر سر ادامه گفت‌وگو توافق کردند اما اختلاف عمیق بر سر گروه تحریک طالبان پاکستان (TTP) همان‌جا خود را نشان داد.
اسلام‌آباد خواستار اقدام‌های مشخص، قابل راستی‌آزمایی و کتبی طالبان علیه TTP شد؛ خواسته‌ای که طالبان آن را «غیرمنطقی» خواند و گفت ناامنی پاکستان ریشه داخلی دارد.
نیکی‌آسیا نوشت که پس از دور اول مذاکرات علنی متوقف شد اما در پشت پرده ادامه یافت. یو شیائویونگ فرستاده ویژه چین در ماه‌های بعد چند بار به منطقه سفر کرد و امیرخان متقی سرپرست وزارت خارجه طالبان در ۱۰ سپتمبر از ازسرگیری مذاکرات در ارومچی خبر داد.
با این حال در ۳ سپتمبر طاهر اندرابی سخنگوی وزارت خارجه پاکستان صریح گفت: «اسلام‌آباد تاکنون هیچ تضمین یا اقدام تازه‌ای از طالبان دریافت نکرده است.»
به نوشته این رسانه همزمان دور تازه‌ای از گفت‌وگوها در ۱۶ سپتمبر در استانبول با میانجی‌گری ترکیه و قطر نیز بدون توافق پایان یافت و نشست فرمت مسکو در ۵ اکتوبر به دلیل خودداری طالبان از امضای بیانیه مشترک ناکام ماند.
نیکی‌آسیا هشدار داده است که شکست این میانجی‌گری‌ها همراه با ادامه درگیری‌های مرزی به تقویت گروه‌های ضد طالبان منجر شده و خطر بازگشت افغانستان به جنگ داخلی را جدی کرده است.
طالبان با رد هرگونه تضمین کتبی علیه TTP میز مذاکره را به بن‌بست کشاند. این گروه به‌جای پذیرش مسئولیت همسایگی بحران را به گردن پاکستان انداخت.
نتیجه شکست دیپلماسی منطقه‌ای و باز شدن راه برای تشدید درگیری‌ها بود. بنابراین عامل اصلی شکست خود طالبان است؛ رژیمی که نه تضمین می‌دهد و نه پاسخگو است.
اکنون همه معادلات میدانی، دیپلماتیک و اقتصادی به زیان طالبان چرخیده است.
این گروه با رد تضمین‌های امنیتی نه‌تنها میانجی‌های منطقه‌ای را ناکام گذاشت بلکه دروازه‌های انزوای بیشتر را بر خود گشود.
طالبان امروز در بن‌بست کامل داخلی و خارجی گرفتار است و هیچ راهی برای بازسازی مشروعیت از دست‌رفته‌اش ندارد.
سرنوشت محتوم این گروه سقوط است؛ رژیمی که نه پاسخگو است و نه توان اداره، دیر یا زود برچیده خواهد شد. شکست مذاکرات آخرین میخ بر تابوت مشروعیت طالبان است و فروپاشی آن را اجتناب‌ناپذیر کرده است
