به گزارش خبرگزاری رشد؛ شماری از پناهجویان افغان در اندونزیا با تجمع در برابر دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد و سفارتخانه‌های کشورهای پناهنده‌پذیر، خواستار تعیین سرنوشت پرونده‌های خود و انتقال به کشورهای دیگر شدند.
معترضان می‌گویند برخی از آنان بیش از یک دهه در اندونزیا منتظر اسکان مجدد مانده‌اند و در این مدت با محدودیت‌های اقتصادی و دسترسی محدود به خدمات صحی و آموزشی روبه‌رو بوده‌اند.
بر اساس آمار کمیساریای عالی سازمان ملل، تا جون ۲۰۲۶، ۱۲٬۱۶۷ پناهجو در اندونزیا ثبت شده‌اند که ۳۹ درصد آنان شهروندان افغانستان هستند و بزرگ‌ترین گروه پناهجویان این کشور را تشکیل می‌دهند.
کمیساریای عالی سازمان ملل می‌گوید اندونزیا عضو کنوانسیون ۱۹۵۱ پناهندگان نیست و پناهجویان در این کشور همچنان به‌طور کامل در نظام‌های ملی و خدمات عمومی ادغام نشده‌اند. این نهاد همچنین تأکید کرده است که بسیاری از پناهجویان با وجود ناتوانی قانونی برای کار، برای تأمین نیازهای اساسی خود با مشکلات اقتصادی روبه‌رو هستند.
اسکان مجدد یکی از راه‌حل‌های پایدار برای پناهجویانی است که امکان بازگشت امن به کشورشان را ندارند. بر اساس گزارش کمیساریای عالی سازمان ملل، نیاز جهانی به اسکان مجدد پناهجویان افغان در سال ۲۰۲۶ افزایش یافته و افغانستان بزرگ‌ترین جمعیت پناهجو در میان گروه‌های نیازمند اسکان مجدد را تشکیل می‌دهد.
تداوم انتظار طولانی برای اسکان مجدد، به‌ویژه برای پناهجویانی که امکان کار قانونی و دسترسی کامل به خدمات عمومی ندارند، فشار اقتصادی و اجتماعی بر این افراد را افزایش می‌دهد.
اعتراض‌های تازه نشان می‌دهد که بخشی از پناهجویان افغان در اندونزیا خواستار روشن‌شدن سرنوشت پرونده‌های‌شان و تسریع در یافتن راه‌حل‌های پایدار هستند. کمیساریای عالی سازمان ملل نیز اسکان مجدد را یکی از راه‌حل‌های پایدار برای پناهجویان می‌داند.
