یکی از درگیری های بزرگ بشر قرن ۲۱ پاندمیک شدن اپیدمی ویروس کرونا است.
در این شکی نیست که کرونا بر برج و باروهای صد سال نظم نوین جهان که توهم اغلب بر نشکن بودنش باور پیدا کرده بود. یورش برد و این نظم را در سه حوزه سیاست اقتصاد و فرهنگ در هم شکست.
کرونا تلنگری جدی بر ناپایا بودن مدیریت مدیرایِ بشر مدرن و پست مدرن است که از برج عاج توهم موجود برتر نگاه تحقیر آمیز بر پیرامون خود داشت.
کرونا اگر چه مانند اسلافش چون سارس، آنفلوانزای اسپانیایی، خوکی و مرغی در بادی امر یک اپیدمی ناماندگار محسوب می شد و بنگاه های ویروس شناسی حکم بر مهار آن می دادند. ولی تحقیقات نشان می دهد که این ویروس به این آسانی ها دست از سر این بشر مغرور قرن ۲۱ برداشتنی نیست و موج دوم و حتی سوم آن در راه است.
در بدبینانه ترین تفسیر و تعبیر از همیشگی شدن کرونا همین بس که یحتمل جهانیان تا یک سال با این ویروس مشت و یخن خواهند بود.
به باور نگارنده این سطور خطر کرونا با کشتن تقریبن دوصد هزار فرد در روی کره خاکی و مبتلا کردن بیشتر از دو میلیون انسان در روی زمین تا ثانیه های اکنون هنوز از بیخ گوش ما رد نه شده است.
آنچه خطرناک است پس لرزه های کرونایی در حوزه های سیاست و اقتصاد و فرهنگ بشری است.
کرونا در فاز سیاست تمام سیاستمداران جهان را درگیر ساخته است و محک جدی برای سیاه و سفید کردن سیاستمداران پوپولیست محسوب می شود.
کرونا آراده معطوف دولت های بزرگ و کوچک دنیا را از قدرت سیاسی به خدمت اجتماعی سوق داده است و این به مثابه رنسانسی در کار وبار سیاست جهانی است کرونا نگاه سیاسیون را از بیرون به درون کشانده است این خوب است.
در عصر کرونا و پسا اپیدمی آن دولت ها دیگر تمایل به کشور گشایی و ایجاد ژاندارم دولت ها ندارند و بیشتر صلاح مملکت خویش خسروان همان ملک دانند.
کرونا هژمونی سیاسی را داخلی ساخت و اراده هژمونیک دولت ها دیگر خارجی نخواهد بود و سیاست خارجی کشورها شک ندارم مسیر متفاوتی را خواهد پیمود و این در سایه ابهام است و خطر اتمی شدن منازعات قوت خواهد گرفت .
کرونا بنیان مرصوص اقتصاد جهانی را از بیخ و بن ویران کرد. بزرگترین اقتصاد های دنیا دیگر برای سال های زیادی قدرت روی پا ایستادن خود را از دست خواهد داد.
کریدور یک راه یک کمر بند چینی، دیگر خواب راحت را از چشمان آمریکایی ها و اروپایی ها نخواهد گرفت.
اتحادیه اروپا یحتمل دیگر توان چرخیدن در حوزه یورو را نخواهد داشت و شاهد برگزیت های پشت سرهم خواهیم بود.
اقتصاد نفتی آمریکا به نفس نفس خواهد افتاد و رشد نرخ بیکاری در آمریکا چنان بالا خواهد رفت که عملن اقتصاد این کشور فلج خواهد شد.
در کل جهان پسا کرونا یک جهان قحطی زده خواهد بود و صدها میلیون نفر در خطر گرسنگی مستقیم قرار خواهد گرفت.
عصر پسا کرونا بدون شک پایان ایسم ها خواهد بود و در جازدن لیبرالیسم و توقف سکولاریسم و از نفس افتادن رادیکالیسم را شاهد خواهیم بود.
دیده شود که انسان خردمندی که فکر می کرد انسان خدا گونه گردیده است از زیر بار کرونا کمر راست کرده می تواند یا خیر ؟
گذر زمان پاسخ خواهد داد.
