حاشیه‌های فراخبر

 

آزادی بیان و رشد کمی رسانه‌ها از دست‌آورد‌های مهم فصل جدید در کشور می‌باشد.
رسانه‌های جمعی نقش اساسی و برازنده در انتقال معلومات و افکار عمومی دارد. از همین جهت است که از آن به حیث رکن چهارم دموکراسی یاد می‌شود.
روزگذشته تهیه کننده محترم برنامه فراخبر از من برای شرکت در برنامه دعوت کرد، وقتی سوال کردم که مهمان دیگر برنامه که است‌؟ درجواب گفت‌: «از مسوولان نهاد شفافیت یا یکی اعضای مجلس خواهد بود.»
زمانی‌که به برنامه رفتم، متوجه شدم که هیچ کس از نهاد شفافیت، اعضای مجلس یا حد اقل کسی که بر این موضوع مسلط باشد، حضور نداشت.
موضوع برنامه از قبل تعیین شده بود. قرار بود در این برنامه راجع به طرح استراتیژی ملی افغانستان برای مبارزه علیه فساد اداری صحبت شود.
متاسفانه آقای شرق و مجری محترم برنامه در این موضوع فاقد معلومات بوده از همین جهت تلاش شد تا بحث به مسایل عمومی و خارج از موضع انحراف داده شود.
مجری برنامه مدت طولانی را بدون آنکه اخلال کنند به آقای شیوای شرق فرصت داده و بعد از آن خلاصه حرف‌های وی را برای من دوباره ترجمه و تکرار می‌کرد. زمانی‌که نوبت به من می‌رسید باربار مداخله کرده و صحبت را قطع می‌کرد. هرچند مجری برنامه‌ها در جریان بحث باید بی‌طرفی خود را حفظ و از قضاوت خود داری کند، اما مجری برنامه فراخبر این اصل را اصلا رعایت نمی کرد.
با توجه به شیوه‌ی بحث، من از ادامه‌ی آن خود داری کردم، چون آنجا بحث نبود، مجری کاملا نقش قاضی را بازی می کرد.
من با احترام به دوستان و همکاران خوبم در طلوع آقایان سمیع مهدی، لطف‌الله نجفی زاده و آقای ساپی انتظارم دارم که این بحث را از منظر مسلکی بررسی کرده و خود‌شان در باره‌ شیوه‌ی بحث قضاوت منصفانه نمایند. همچنان از نهاد‌های خبری و خبرنگاران مسلکی کشور انتظار دارم تا جریان بحث را از منظر مسلکی بررسی کنند.
من انتظار دارم که رسانه‌های جمعی کشور به منظور غنامندی به کیفیت محتوایی نیز توجه فرمایند. یک مجری برنامه هرگز نمی‌تواند در تمام موضوعات از محیط زیست گرفته تا مسایل سیاسی‌، امنیتی‌، اقتصادی، حکومتداری و… اشراف داشته باشد. تعدد مجری‌ها در برنامه کمک می‌کند تا جریان بحث به صورت متمرکز روی موضوع خاص جریان داشته باشد.
من باحترام ویژه به دید گاه منتقدان خود و همچنان با احترام به اصل آزادی بیان و رسانه‌های جمعی‌، تلاش می‌کنم تا از آدرس خود نقش تسهیل کننده را برای رسانه‌ها داشته باشم، همچنان انتظار دارم که رسانه‌های جمعی نیز با کار مسلکی و گزارش‌های تحقیقی در تقویت و نهادینه کردن آزادی بیان و وادار نمودن حکومت به پاسخگویی نقش سازنده و موثر داشته باشند.