طالبان از سوی شورای کویته و پشاور اداره میشوند
مرکز مطالعات استراتیژیک و بین المللی در واشنگتن، نشستی را زیر نام، اجزای غیر نظامی راهبرد امریکا در قبال افغانستان راه اندازی کرده است و مقام های ارشد پیشین امریکایی در افغانستان اشتراک کنندگان آن هستند.
نماینده پیشین ویژه امریکا برای افغانستان و پاکستان که پیشینه کار به عنوان سفیر پیشین امریکا در پاکستان را دارد میگوید، طالبان از سوی شورای کویته و پشاور اداره می شوند.
ریچارد اولسن، نماینده پیشین ویژه امریکا برای افغانستان و پاکستان میگوید: “طالبان پناهگاه امن در پاکستان دارند، طالبان در واقع یک سازمان نسبتاً منسجم است، مقصد من است که ما می توانیم تشخیص بدهیم که رهبران اولیه آنها چی کسانی اند و بشنایم که چندین ساختار حکمرانی دارند شورای کویته و پشاور، که نام های شهر ها در پاکستان است.”
وی بر حل بحران افغانستان از طریق دریافت یک راه حل سیاسی تاکید می ورزد.
ریچارد اولسن، نماینده پیشین ویژه امریکا برای افغانستان و پاکستان می افزاید: “تقویت و دنبال کردن یک توافق سیاسی باید هدف مرکزی سیاست امریکا در افغانستان باشد. رییس جمهور هم در سخنرانی اش هنگام اعلام راهبرد، در مورد توافق سیاسی در آینده صحبت کرد. اگر راه حل همین است ما باید آنرا دنبال کنیم. برای امریکا و جامعه بین المللی مهم است که یک روند صلح را دنبال کنند.”
معاون پیشین سفیر امریکا در افغانستان، با موجودیت پناهگاه های امن، دریافت یک راه حل به جنگ افغانستان را دشوار می داند.
تونی وین، معاون پیشین سفیر امریکا در کابل میگوید: “طالبان از بخش های مختلف تشکیل شده اند. تفاوت بین طالبانی محلی که در یک ولایت می جنگند و همچنان طالبانی که در پاکستان بود و باش دارند، وجود دارد و این حقیقت دارد. دریافت یک راه حل در جایی که پناهگاه فعالی وجود داشته باشد، بسیار دشوار است.”
از سوی هم، رییس پیشین اداره انکشاف بین المللی امریکا در افغانستان، نا امنی را بزرگترین نگرانی در افغانستان می داند.
ایرل گاست، رییس پیشین اداره انکشاف بین المللی امریکا در افغانستان نیز اضافه نمود: “بزرگترین نگرانی در واقع امنیت است. ما می بینیم که فیصدی ولسوالی های زیر کنترول دولت در حال کاهش است که نشانه خوبی برای سرمایه گذاران نیست. اقتصاد بگونه سریع در حال پیشرفت و رشد نیست تا تمامی کسانی را که در تلاش دریافت کار اند، جذب کنند و همین یکی از علت های افزایش نا امنی است.”
این مقام های پیشین امریکایی به این باور اند که در شانزده سال گذشته پیشرفت هایی زیادی در افغانستان در عرصه صحت، تعلیم و تربیه و مخابرات شده است که باید حفظ شود.
