منتظر صلح نباشید!
ششمین دور گفتگوهای هیات آمریکایی به سرپرستی زلمی خلیلزاد در قطر با هیات طالبان به سرپرستی ملا برادر بدون هیچ نتیجه مشخصی به پایان رسید.
به گفته طالبان، خلیلزاد در مذاکرات با طالبان روی موضوعاتی بحث نموده که خلاف گفته های رسانه ای وی می باشد و این نشاندهنده دو رویی هیات آمریکایی در مذاکرات است.
خلیلزاد در مذاکرات با طالبان روی موضوعات جدول زمانبندی خروج نظامیان آمریکایی از افغانستان و چگونگی حضور طالبان در دولت آینده افغانستان بحث و تبادل نظر کرده است در حالیکه در گفتگوها و مصاحبه های رسانه ای از فشار بر طالبان برای مذاکره با دولت افغانستان سخن گفته است.
با این وضعیت به این نتیجه می رسیم که سیاست دولت ترامپ بر آوردن صلح و حل منازعات افغانستان نیست بل بگونه ای می کوشد تا در راستای حفظ منافع ملی خویش حرکت کند. چنانچه در دولت های دو رییس جمهوری قبلی آمریکا (بوش و اوباما) بنا به تشخیص آن دو رییس جمهور، منافع ملی کشورشان بر داغ کردن تنور جنگ بود و اینک ترامپ تشخیص داده است که منافع ملی کشورش در پیشبرد جنگ همزمان با فریب صلح است. یعنی هم نگذارد جنگ در افغانستان پایان یابد و به نتیجه برسد و هم مذاکرات صلح برای دلخوش کردن همسایه های افغانستان و مردم ناامید آن در جریان باشد.
در این میان، همانگونه که طالبان ادعا می کنند، حکومت افغانستان هیچ کاره است و هیچ اراده ای از خود در آوردن صلح و یا پایان دادن به جنگ ندارد و این آمریکایی ها و انگلیسی ها و دیگر کشورهای ذیدخل هستند که برای این دولت تصمیم می گیرند و در حال حاضر نیز تمامی تصمیم های بزرگ در دست غربی ها در افغانستان می باشد و به اصطلاح دولتمردان ما صرفا تابع دستورات آنان هستند.
و نیز، همانگونه که دولت افغانستان ادعا دارد که طالبان از جانب دیگر کشور ها حمایت و پشتیبانی می شوند و از خود اراده ای ندارند هم درست می باشد، اما نه با برداشتی که ارگ نشینان از طالبان در وابستگی شان به پاکستان ارایه می دهند! زیرا بارها گفته ایم که پاکستان هرگز توان تجهیز و تسلیح و برنامه ریزی منظم گروه های جهادی و چریکی و یا تروریست را در افغانستان ندارد و صرفا تسهیل کننده این امر می باشد. پاکستان از قدیم تا حالا به عنوان یک رابط میان غربی ها بخصوص آمریکایی ها و گروه های جنگی در افغانستان عمل کرده است و حضور عرب ها در تجهیز مالی و اقتصادی تروریست ها نیز با هماهنگی و خواست آمریکا صورت گرفته است.
با درک این وضعیت نباید منتظر آمدن صلح و ثبات و امنیت در افغانستان بود!
آمریکا و دیگر همپیمانان اش در افغانستان مشغول غارت و چپاول کشور ما هستند و از جانب دیگر رسیدن آمریکا به کشور های آسیای میانه و فشار بر روسیه و ایران از دیگر گزینه های آمریکا برای حضور در افغانستان می باشد و تا زمانیکه معادن و مواد اولیه مورد نیاز آمریکا و دیگر غربی از افغانستان تامین شود و تا زمانیکه افغانستان پل ارتباطی نفوذ آمریکا در آسیای میانه و فشار بر روسیه و ایران باشد، افغانستان به همین وضعیت دچار خواهد بود و راه چاره ای بر آن متصور نیست.
شاید لازم باشد کمی دیگر صبوری بخرج دهیم زیرا کاری از دست کسی برنمی آید و آمریکایی ها هرگز نمی گذارند هیچ نهضتی مخالف اهداف و خواسته های شان در افغانستان شکل بگیرد. آنان همه را درگیر کرده اند. رهبران را بنوعی دچار مسایل ساده و پیش پا افتاده و درگیری های درونی نموده اند و مردم را بنوعی دیگر درگیر ناامنی و مشکلات اقتصادی و معضلات اجتماعی که هیچکدام شان نتوانند به آینده ای روشن بیندیشند و فقط بفکر گذراندن هر روز خود باشند.
گفته بودند شیطان بزرگ اما درک این مطلب برای ما سنگین بود و امروز میفهمیم که آمریکا واقعا شیطان بزرگ بوده و هست.
خداوند ما از شر این شیطان بزرگ برهاند.
