آمریکا از پاکستان به عنوان گوشت قربانی استفاده می کند
روزنامه «بیزنیس رکوردر» چاپ پاکستان در مقاله ای به قلم دکتر «اشفاق خان» تحلیلگر ارشد این کشور به موضوع قطع کمک های آمریکا به پاکستان پرداخته است.
به گزارش این روزنامه پاکستانی، دونالد ترامپ در نخستین روز سال جدید میلادی پاکستان را به فریب ودروغگویی متهم کرد و گفت: دولتهای قبلی آمریکا مانند احمقها ۳۳ میلیارد دلار به پاکستان کمک کردند اما در مقابل به هیچ چیز نرسیدند. سئوالی که مطرح میشود این است که این ادعای ترامپ تا چه انداز حقیقت دارد و آیا واقعا آمریکا ۳۳ میلیارد دلار به پاکستان کمک کرده است و آیا پاکستان میتوانسته بدون کمکهای آمریکا به جنگ با تروریسم ادامه دهد.
در ادامه این مقاله آمده است: به یقین، آمریکا یکی از کشورهای بزرگ و شریک تجاری پاکستان است، ۲۱ درصد تجارت خارجی پاکستان با آمریکا صورت میگیرد و پاکستان سالانه ۲ میلیارد و ۵۰۰ میلیون دلار محصولات و تولیدات خود را به آمریکا صادر میکند که در مجموع ۱۷ درصد کل صادرات این کشور است.
کارگران و منابع انسانی پاکستان ساکن در آمریکا سالانه ۲ میلیارد و ۴۰۰ میلیون دلار به پاکستان میفرستند، بنابراین آمریکا سومین کشور جهان است که از طریق آن ارز خارجی به این نحو به پاکستان سرازیر میشود. آمریکا همچنین یکی از کشورهای سرمایه گذار در پاکستان است که البته طی چند سال گذشته در این زمینه شاهد کاهش شدید بوده ایم.
بیزینیس رکوردر در ادامه این مقاله آورده است: از سوی دیگر آمریکا دارای نهادهای بزرگ مالی در جهان است، بانک جهانی و صندوق بینالمللی پول با حمایتهای آمریکا طی دو دهه اخیر میلیاردها دلار به پاکستان وامهای کوتاه مدت و بلند مدت داده است.
بر اساس آمارهای موجود ایالت متحده آمریکا از سال ۲۰۰۱ میلادی تا ۲۰۱۶ میلادی به پاکستان ۳۳٫۴ میلیارد دلار کمک کرده است که البته ۱۴٫۶ میلیارد دلار آن (۴۳ درصد کل کمک ها) تحت عنوان صندوق پشتیبانی ائتلاف در اختیار پاکستان قرار داده شده است، این مبلغ به دلیل کمکهای لجستیکی پاکستان(هوایی زمینی و دریایی) در اختیار دولت و ارتش پاکستان قرار گرفته شده است.
دکتر اشفاق خان در ادامه تحلیل خود نوشته است:زمانی که جنگ با تروریسم در افغانستان در اوج خود قرار داشت، مبلغ کمکهای لجستیکی پاکستان به آمریکا به صورت روزانه محاسبه میشد، یعنی این مبلغ از سوی پادگانهای ستاد مشترک ارتش در مناطق مختلف پاکستان به صورت روزانه تهیه و در آخر ماه در اختیار نماینده آمریکا در پاکستان قرار میگرفت.
نیروهای آمریکایی در افغانستان (و پاکستان) نیز ضمن بررسی دقیق این نوع کمکها و همکاریها از سوی پاکستان آن را تایید و به مقر مشترک فرماندهی ارتش در تامپا در ایالت فلوریدا ارسال میکردند و در آخر نیز وزارت دفاع آمریکا آن را تایید و برای پرداخت وجه آن مجوز آن را صادر میکرد.
سلسله مراتب به گونهای بود که پاکستان نیز پس از شش ماه هزینهها را دریافت میکرد. طی این مدت ارتش و دولت پاکستان از راههای مختلف این هزینهها را از منابع داخلی تامین میکرد و البته دولت و ارتش مجبور بود سود این مبالغ تهیه شده از منابع داخلی را خود بپردازد که خود بیش از میلیاردها روپیه میشد، بنابراین دولت و ارتش پاکستان مجبور بود میلیاردها روپیه سود منابع مالی که طی این شش ماه باید تهیه میکرد را خود بپردازد.
دولت آمریکا نیز طی این سالها هیچ گاه ۱۴ میلیارد و ۶۰۰ میلیون دلاری که از صندوق پشتیبانی ائتلاف در اختیار پاکستان قرار داده بود را کمک بلاعوض به پاکستان ندانست بلکه آن را بازپرداخت به پاکستان در قبال حمایتهای لجستیکی عنوان کرد.
در ادامه این مقاله آمده است:از میان ۱۸ میلیارد و ۸۰۰ میلیون دلار کمکی که خارج از چارچوب صندوق پشتیبانی ائتلاف در اختیار پاکستان قرار گرفت، ۸ میلیارد دلار به صورت کمکهای امنیتی در اختیار ارتش و دولت پاکستان قرار گرفت که از این مجموع، ۶٫۲ میلیارد دلار یعنی ۷۸ درصد آن به صورت ‘ تامین مالی نظامی خارجی’ در اختیار پاکستان قرار گرفت و بقیه آن نیز (۳٫۸ میلیارد دلار) به شکل صندوق مقابله با شورش به پاکستان پرداخت شد.
آمریکا همچنین برای تامین نیازمندیهای دفاعی پاکستان در جنگ با تروریسم ۲۵۵ میلیون از طریق صندوق بینالمللی پول در اختیار پاکستان قرار دارد البته پاکستان هیچ گاه این مبلغ را دریافت نکرد بلکه آمریکا به مقدار این مبلغ اسلحه و مهمات در اختیار پاکستان قرار داد.
آمریکا همچنین یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون دلار برای مبارزه با قاچاق مواد مخدر از افغانستان به این کشور و کنترل و گشتهای هوایی مرزی در اختیار پاکستان قرار داد.
روزنامه بیزینیس رکوردر در ادامه این مقاله تحلیلی آورده است:ایالت متحده آمریکا طی ۱۶ سال گذشته در کنار ۸ میلیارد دلار کمکهای امنیتی، ۱۰٫۸ میلیارد دلار به صورت کمک اقتصادی در اختیار پاکستان قرار داد که البته سه چهارم آن از طریق موسسه USAID به پاکستان داده شد.
کمکهای اقتصادی آمریکا به پاکستان سالانه به ۶۷۸ میلیون دلار میرسد که به کمتر از یک درصد کل بودجه پاکستان میرسید، بنابراین دولت پاکستان به صورت مستقیم مبلغ بسیار ناچیزی از دولت ایالت متحده به عنوان کمک بلا عوض اقتصادی دریافت کرد، زیرا که قسمت زیاد کمکهای اقتصادی این کشور از طریق USAID صورت میگرفت که آن نیز خود آمریکاییها تحت برنامههای مختلف در پاکستان هزینه میکردند.
نگارنده مقاله در ادامه آورده است:ذکر این نکته نیز مهم است که پاکستان از سال ۲۰۰۱ میلادی تا کنون ۱۴٫۶میلیارد دلار دریافت کرده است و این در حالی است که پاکستان طی این مدت ۱۲۳ میلیارد دلار در جنگ با تروریسم هزینه کرد، بنابراین آمریکا تنها ۱۲ درصد کل هزینه را به دولت پاکستان پرداخت کرده است.
از سوی دیگر بیش از ۷۰ هزار نفر از مردم و نیروهای امنیتی و نظامی این کشور در جنگ با تروریسم جان خود را از دست دادند و هزاران نفر نیز مجروح شدند.
همراهی پاکستان در ائتلاف ضد تروریسم به رهبری آمریکا خسارتهای معنوی فراوانی نیز برای پاکستان در پی داشته است. همچنین، ادامه حملات تروریستی و بمب گذاریهای پی در پی چهره پاکستان را در سطح جهانی لکهدار کرد و بسیاری از کشورها پاکستان را مرکز تروریسم در جهان میدانستند.
در این مقاله آمده است: با توجه به فداکاری و از خود گذشتگی پاکستان در جنگ با تروریسم جملات توهین آمیز ترامپ داغ پیوستن پاکستان به جنگ به اصطلاح تروریسم به رهبری این کشور را بار دیگر تازه کرد.
پاکستان پس از اینکه درگیر جنگ با تروریسم شد قطعا این جنگ را با استفاده از منابع داخلی خود برای بقای خود ادامه داد. سوالی که مطرح میشود این است که آیا کشوری فقیری مانند پاکستان میتوانست به جنگ با تروریسم به مدت ۱۶ سال ادامه دهد.
دکتر اشفاق خان در ادامه این مقاله به حمایت آمریکا از گروههای تروریستی اشاره میکند و مینویسد:مدارکی وجود دارد که نشان میدهد آمریکا از پاکستان به عنوان گوشت قربانی برای اهداف خود در منطقه استفاده میکند.
مقامات آمریکایی ادعا میکنند که شبکه حقانی جزو خطرناکترین گروه تروریستی در جهان است، در حالی که رهبران این گروه (حسین حقانی) تا سال ۲۰۰۸ میلادی به راحتی به اقصی نقاط آمریکا از جمله واشنگتن سفر کرده و بر اساس پژوهشهای موسسات مطالعاتی آمریکا، دولتمردان آمریکایی برای اهداف منطقهای خود از کمکها و حمایتهای گروه حقانی استفاده میکردند.
نگارنده مقاله در ادامه نوشت:از سوی دیگر تحولات جهانی باعث شده تا وابستگی پاکستان به کمکهای آمریکا نسبت به سالهای گذشته به صورت قابل ملاحظهای کاهش یابد و در زمان کنونی چین در پاکستان دست به سرمایهگذاری عظیم زده است که میتواند آینده پاکستان را دگرگون کند.
بسیاری از موسسات مالی جهان از جمله بانک توسعه آسیا در پی سرمایهگذاری در پاکستان هستند. بانک مرکزی پاکستان اخیرا تصمیم گرفته است به جای دلار از واحد پولی «ین» چین برای مبادلات تجاری با چین و دیگر کشورهای منطقه استفاده کند و این اقدام خود نشان دهنده عدم وابستگی پاکستان به کمکهای آمریکاست.
در پایان این مقاله آمده است: واقعیتهای منطقه نشان میدهد که آمریکا برای حضور در افغانستان بیشتر به پاکستان نیاز دارد، بنابراین دولتمردان کاخ سفید بهتر است به جای دراز کردن انگشت اتهام به سوی پاکستان، برای بازگشت و تامین ثبات و امنیت در منطقه با دولت و ارتش پاکستان همکاری کنند.
