توزیع کمک به فقرا و لزوم نظارت جدی از وکلای گذر

خبرگزاری رشد_کابل: تقریبا تمام کشورهای جهان تنها کاری که در برابر مبارزه با کورونا از دست شان بر می‌آید، توزیع مخارج به شهروندان و شدت بخشیدن به قرنطین است، این تنها راهی است که دولت‌ها میتوانند مصدر خدمت به مردم اش واقع گردد، کشورهایی همچون آمریکا، کانادا، جاپان و… با آنکه از کشورهای تراز اول جهان محسوب می‌گردند، بجز توزیع نان و قرنطین خانگی راه سومی هم ندارند.

افغانستان به عنوان یک کشور عقب مانده نیز درگیر با این اپیدمی جهانی است، دولت ما از ابتدای کار که احتمال تهدید آن از مرز با چین و ایران می‌رفت تدابیر روی دست گرفت، در میدان های هوایی نیز تیم‌های صحی حضور یافتند و در مهار آن تلاش به خرج دادند، اکنون که این ویروس فراگیر شده و مهار آن از توان دولت خارج است، شهروندان باید همکاری نموده در خانه بمانند، میدانیم که دولت بجز تقسیم نمودن چند عدد نان توان فراتر از آن را ندارد، لذا توقع میرود که خود ما تمام نکات ایمنی و صحی را رعایت نموده و ناقل این بیماری به خانه و اجتماع نباشیم.

نان خشک و بعضی اقلام مواد غذایی که به فقرا توزیع می‌گردد لازم است که نظارت جدی از آن صورت گیرد، صلاحیت توزیع کارت نان تنها به وکیل گذر داده نشود بلکه به صورت سیستماتیک و یا شورایی تعدادی از اهالی کوچه و ناحیه ها نیز عضو توزیع کارت نان باشند، تا بیشتر از این حق ملت توسط وکلا تلف نگردد، شناسایی مستحقین و برآورد خانه‌ها نیز باید توسط همین شوراها که اعضای آن ساکنین کوچه‌ها نیز می‌باشد صورت بگیرد، تنها صلاحیت مطلق به وکیل زمینه‌ی دستبرد و فساد را بیشتر مهیا می‌سازد، لذا می‌توان گفت که دولت و ملت در یک همکاری دو سویه از رعایت قرنطین گرفته تا توزیع نان به شهروندان دوشادوش همدیگر مسئولانه حرکت نموده و تا ختم این ویروس از بروز فاجعه انسانی ناشی از قحطی نیز جلوگیری نمایند.