فساد پارلمان

دیروز به یکی از نماینده‌گان پارلمان که می‌خواست فساد همکارانش را افشا کند، اجازه صحبت در وقت امتیازی داده نشد. کسی که قایم مقام رییس پارلمان بود، اعلام کرد که به کسی که خلاف منافع تالار پارلمان حرف بزند، اجازه صحبت نمی‌دهد. واقعیت این است که فساد پارلمان دیگر رو شده است. فساد در پارلمان نه معما است و نه محرم که کسی بخواهد آن را افشا کند. اگر آن نماینده هم حرف می‌زند، چیزی بیشتر از اسنادی که حالا رو شده است نمی‌گفت. رییس برحال پارلمان متهم به فساد گسترده مالی است. پیش از این نماینده‌گان پارلمان بارها در رسانه‌ها از باج‌گیری و فساد همکاران‌شان به بسیار صراحت سخن گفتند.

از نظر بسیاری از مقام‌های حکومتی «قلب فساد» پارلمان است. برخی از نماینده‌گان پارلمان از نامزدوزیران پول می‌گیرند و بعد به آنان رای اعتماد می‌دهند. شماری از شرکت‌ها و سرمایه‌داران نامزدوزیران را حمایت مالی می‌کنند. آنان به نامزدوزیران پول می‌دهند، نامزدوزیران این پول را به نماینده‌های پارلمان رشوه می‌دهند تا رای بیاورند. وقتی رای آوردند، شرکت‌ها و سرمایه‌دارانی که آنان را حمایت کرده بودند، قرارداد‌های وزارتخانه‌ها را دریافت می‌کنند. برخی از نماینده‌گان هم با نامزدوزیران معامله می‌کنند و در بدل پرکردن بست‌های خالی وزارت از خویشاوندان وکیلان، به نامزدوزیر مورد نظر رای می‌دهند. این‌ها دیگر راز‌های محرم نیستند. خود نماینده‌گان مردم، آن را در مصاحبه‌های‌شان افشا کرده‌اند. فساد از همین پارلمان به دستگاه حکومت گسترش یافته است.

برخی از نماینده‌گان در قانون‌شکنی و برهم‌زدن نظم عامه هم دست دارند. به ادارات خدمات عامه فشار می‌آورند تا به برخی از مراجعین بدون در نظرداشت نوبت خدمات‌رسانی کنند. شماری از نماینده‌گان حتا به کنسول‌گری‌های افغانستان در خارج از کشور زنگ می‌زنند و برای درخواست ویزای برخی از خارجی‌ها واسطه می‌شوند. کنسول‌گری‌ها صلاحیت دارند که به برخی از متقاضیان ویزه پاسخ رد بدهند. اما برخی از نماینده‌گان به کنسل‌گری‌ها زنگ می‌زنند و بر آنان فشار وارد می‌کنند تا برخی از متقاضیان بدون در نظرداشت مقررات ویزه بدهند.

برخی از شفاخانه‌های خصوصی از کشورهای دیگر، اشخاصی را به نام داکتر متخصص استخدام می‌کنند. داکتر متخصص خارجی که در افغانستان استخدام می‌شود، باید به کنسول‌گری افغانستان در کشورش اسناد ارایه کند و کارمندان کنسول‌گری را قناعت بدهد که واقعاً داکتر و متخصص است. برخی از وکیلان به کارمندان کنسول‌گری‌ها اجازه بررسی اسناد را نمی‌دهند و فشار می‌آورند تا به متقاضی ویزای کار صادر کند. از اثر همین مداخله‌گری‌ها است که امروز بسیاری از کسانی که به نام داکتر از برخی از کشورها به کابل می‌آیند، اصلاً داکتر نیستند. این موضوع را کارمندان کنسول‌گری‌های افغانستان در چندین کشور به ۸صبح گفته‌اند.

با توجه به اتهام‌هایی که به برخی از نماینده‌گان وارد شده است، بعید نیست که اتهام اعمال فشار بر کنسول‌گری‌ها درست باشد. نماینده‌گان پارلمان به صورت جمعی برای جلوگیری از فساد، هیچ کاری نکرده‌اند.

برخی از نماینده‌گان هم به نام امنیت جانی، با وسایط ثبت‌ناشده و بدون نمبر پلیت گشت‌وگذار می‌کنند، محافظان مسلح آنان سبب ارعاب مردم می‌شوند و در راه‌بندان‌ها، این محافظان راننده‌های دیگر را تهدید و توهین می‌کنند. حتا نماینده‌گان در روند عادی امتحان و نمره‌دهی به شاگردان مکتب و دانشگاه نیز دخالت می‌کنند. رییسان دانشکده‌های دانشگاه کابل، همیشه از برخی از وکیلان شکایت می‌کنند. برخی از وکیلان واسطه دانشجوهای ناکام می‌شوند. برخی از وکیلان زیر نام راضی نگهداشتن موکلان‌شان این مسایل را توجیه می‌کنند، اما این امر نمی‌تواند بی‌قانونی را توجیه کند.

عمل‌کرد‌های برخی از نماینده‌گان وجهه نهاد پارلمان را در جامعه آسیب زده است. پارلمان در تصمیم‌گیری‌های کلان مملکت شریک نیست. رهبران حکومت هم دیگر این نهاد را جدی نمی‌گیرند، دلیل این امر، رفتارهای برخی از نماینده‌گان است. نماینده‌گانی که عضو شبکه‌های فساد هستند، هیچ وجهه و اقتداری به این نهاد نمانده‌‌اند. به همین دلیل است که حکومت با خیال راحت بسیاری از وزارتخانه‌ها را با سرپرست اداره می‌کند و پارلمان خمی‌ بر آبرو نمی‌آورد.

تازمانی که نظم حزبی بر پارلمان حاکم نشود، فساد در این نهاد چاق شده می‌رود. باید در قانون اساسی تعدیل وارد شود و به احزاب سیاسی در انتخابات پارلمانی نقش داده شود. بدون یک پارلمان حزبی همیشه پارلمان فاسد خواهیم داشت.

نویسنده: منوچهر