نظامی پیشین استرالیا:بازگشت طالبان آزادی مردم افغانستان را گرفت
متیو بل، سرباز پیشین ارتش استرالیا که در پایگاه نظامی ترینکوت در ولایت ارزگان خدمت کرده است، میگوید در زمان حضور نیروهای استرالیایی، دختران افغانستان به مکتب میرفتند و در برخی مناطق زمینه بهبود امنیت و خدمات صحی فراهم شده بود؛ اما به گفته او، مردم اکنون زیر حاکمیت طالبان با محدودیتهای گسترده روبهرو هستند.

به گزارش خبرزاری رشد؛ متیو بل، سرباز پیشین ارتش استرالیا، با انتقاد از وضعیت کنونی افغانستان گفته است که طالبان آزادیهای مردم را محدود کرده و دستاوردهای دوره پیشین را با تهدید روبهرو ساختهاند.
او در گفتوگو با خبرگزاری آسوشیتدپرس استرالیا افزود که نیروهای استرالیایی در جریان مأموریت نظامی خود در افغانستان، در برخی مناطق به تأمین امنیت و ثبات کمک کردند و زمینه آموزش دختران و گسترش خدمات صحی در روستاها را فراهم ساختند.
این کهنهسرباز ۳۸ ساله گفته است که مردم افغانستان در آن دوره از آزادی بیشتری برخوردار بودند؛ وضعیتی که به باور او، پس از بازگشت طالبان به قدرت بهشدت تغییر کرده است.
این اظهارات در حالی مطرح میشود که کهنهسربازان استرالیایی شرکتکننده در مأموریت افغانستان قرار است روز یکشنبه، ۱۹ میزان، به مناسبت بیستوپنجمین سالگرد آغاز مأموریت نظامی کشورشان در افغانستان گردهم آیند.
حضور نظامی استرالیا در افغانستان همواره با بحثها و اختلافنظرهایی درباره دستاوردها، هزینهها و پیامدهای آن همراه بوده است.
با این حال، شماری از سربازان پیشین این کشور همچنان از نقش خود در تأمین امنیت و حمایت از خدمات عمومی در افغانستان دفاع میکنند.
استرالیا پس از حملات ۱۱ سپتمبر ۲۰۰۱، نیروهای نظامی خود را در چارچوب مأموریت بینالمللی به افغانستان اعزام کرد.
نظامیان استرالیایی، از جمله در ولایت ارزگان، فعالیت داشتند. این مأموریت در سال ۲۰۲۱، همزمان با خروج نیروهای بینالمللی و بازگشت طالبان به قدرت، پایان یافت.
اظهارات این سرباز پیشین، بار دیگر تفاوت میان وضعیت اجتماعی افغانستان در دوره جمهوری و محدودیتهای اعمالشده پس از بازگشت طالبان را برجسته میکند.
ممنوعیت آموزش دختران بالاتر از صنف ششم و محدودیتهای گسترده بر حضور زنان در زندگی عمومی، از مهمترین تغییراتی است که با انتقادهای داخلی و بینالمللی روبهرو شده است.
با این حال، ارزیابی کامل مأموریت نظامی استرالیا در افغانستان نیازمند بررسی همزمان دستاوردهای امنیتی و اجتماعی، هزینههای انسانی و پیامدهای درازمدت آن است.
