به گزارش خبرگزاری رشد؛ گزارش‌ها از کشته شدن هزاران نفر در پنج سال حاکمیت طالبان خبر می‌دهند؛ از غصب نزدیک به بیست هزار جریب زمین در جاغوری، گیزاب، پاتو و شهرک امید سبز کابل، بلخ، بدخشان، لوگر، پروان؛ و از کوچ اجباری صدها خانواده در غور، بامیان، پروان و بغلان. این‌ها آمار نیستند؛ این‌ها نام خانه‌هایی است که دیگر نیستند، زمین‌هایی که زیر بیل‌مکانیکی طالبان رفتند، و مردمی که آواره شدند.
تلویزیون راه فردا، تمدن، مصلی، خاتم الانبیا و حوزه خاتم‌النبیین، بزرگ‌ترین مرکز حوزوی و دانشگاهی شیعیان، تصرف شده است. تدریس فقه جعفری ممنوع شده، کميسيون عالی شیعیان منحل شده، و رسمیت مذهب جعفری به‌کلی ملغی اعلام شده است.
در هرات، در شهرک اندیشه، طالبان زمین‌های شخصی هزاره‌ها را «امارتی» اعلام کرده و بر آن ساختمان می‌سازند، در حالی که بیش از سه هزار خانواده، عمدتاً هزاره، در آنجا زندگی می‌کنند. در بامیان، خانواده‌ها را با ضرب‌الاجل پانزده روزه از روستای رشک بیرون کردند و هیچ سرپناه جایگزینی ندادند.
این ظلم اما فقط از یک جبهه نیست. درست در همان زمانی که طالبان مساجد شیعیان را می‌بندند، پرچم‌های محرم را پایین می‌کشند، و مردم را به تغییر مذهب اجبار می‌کنند، صداهایی از درون جامعه نیز بلند می‌شوند که وظیفه‌شان نه دفاع از مظلوم، بلکه ایجاد شکاف میان شیعه و هزاره است.
هر کسی که امروز به هر رنگ، لباس، زبان و قلم، میان شیعه و هزاره اختلاف می‌اندازد، آگاهانه یا ناآگاهانه، در زمین دشمن بازی می‌کند. دشمنی که خانه‌ها را غصب می‌کند، مدرسه‌ها را می‌بندد، و مردم را آواره می‌سازد، از تفرقه میان قربانیانش تغذیه می‌کند.
نگاه کنید به آنچه بر سر مردم ما آمده است. در حمله به مدرسه سیدالشهدا، ۸۵ دانش‌آموز دختر کشته شدند که همه شیعه و هزاره بودند. در حمله به زیارتی در هرات، دوازده غیرنظامی جان باختند.
این‌ها فقط دو نمونه از ده‌ها حمله‌ای است که هدفشان نه یک گروه سیاسی، بلکه یک جامعه بوده است: جامعه‌ای که به دلیل مذهب و قومیتش، در نظر طالبان و داعش خراسان، «مشروعیت» برای کشتن ندارد. گزارش دیده‌بان نسل‌کشی از بازداشت چهل‌وپنج شیعه به جرم برافراشتن پرچم محرم و از اجبار دوصد وسه نفر به تغییر مذهب خبر می‌دهد. این‌ها نشانه‌های یک سیاست سیستماتیک است، نه اتفاقات پراکنده.
در چنین شرایطی، وحدت شیعه و هزاره یک شعار احساسی نیست؛ یک ضرورت وجودی است. وقتی طالبان یک جامعه را هدف گرفته، هر شکافی درون آن جامعه، مستقیماً به نفع کسانی تمام می‌شود که آن را هدف گرفته‌اند.
اختلاف بر سر زبان، بر سر منطقه، بر سر تعلق یا عدم تعلق به این جریان یا آن جریان، در برابر غصب زمین و بسته شدن مسجد و کشته شدن مردم، موضوعیتی ندارد. دشمن ما دقیقاً روی همین شکاف‌ها حساب می‌کند.
باید صریح گفت: هر صدای تخریبی که از درون جامعه شیعه و هزاره بلند شود و به جای نشانه رفتن به سوی ظالم، به سوی برادر و خواهر خود نشانه رود، هزار برابر بلندتر از هر صدای طالبان عمل می‌کند. طالبان از بیرون می‌زند؛ تفرقه از درون می‌شکند. ما امروز به همدیگرپذیری نیاز داریم، نه به تصفیه‌حساب‌های درونی. به اتحاد نیاز داریم، نه به رقابت بر سر نمایندگی مظلومیت.
مظلومیت مردم ما را باید برجسته کرد، اما نه برای جلب ترحم، بلکه برای بیدار کردن وجدان‌ها و ساختن یک صدای واحد. حالا زمان آن نیست که بپرسیم کدام روایت از ظلم «صحیح‌تر» است. زمان آن است که بپذیریم ظلم وجود دارد، همه را در بر گرفته، و تنها راه مقاومت در برابر آن، ایستادن در یک صف است.
دشمن ما را آواره می‌کند، نابود می‌کند، و زمین‌هایمان را می‌بلعد. ما نباید با تخریب یکدیگر، همان کار را از درون تکمیل کنیم.
