به گزارش خبرگزاری رشد؛ وضعیت شیعیان و هزاره‌های افغانستان امروز به نقطه‌ای رسیده است که دیگر نمی‌توان آن را با زبان عادی توصیف کرد. هر روز که می‌گذرد، ظلم و جور و تبعیض و بی‌عدالتی و تعصب علیه این جامعه بیشتر می‌شود؛ زمین‌ها غصب می‌شوند، خانه‌ها ویران می‌شوند، مساجد بسته می‌شوند، مکتب‌ها تعطیل می‌شوند، و مردم در یأس و ناامیدی فرو می‌روند. مردم ما در ترس و وحشت زندگی می‌کنند و روزگار بدی را می‌گذرانند. این تصویری است که دیگر نیازی به تفسیر ندارد؛ کافی است به خانه‌های ویران‌شده در جاغوری، به خانواده‌های آواره در غور و بامیان، و به مساجد بسته‌شده در کابل و هرات نگاه کرد.
طالبان با سیاست‌های تبعیض‌آمیز خود، زندگی را بر شیعیان و هزاره‌ها تنگ کرده‌اند. آنان زمین‌های مردم را غصب می‌کنند، خانه‌ها را ویران می‌سازند، مساجد و مکتب‌ها را می‌بندند، و مردم را از خانه و کاشانه‌شان آواره می‌کنند. این رفتارها نقض آشکار حقوق انسانی و نشانه‌ای از یک سیاست سیستماتیک برای نابودی یک جامعه است. ظلم و جور علیه شیعیان و هزاره‌ها دیگر پنهان نیست؛ در برابر چشم همه جهان در حال وقوع است. و در چنین شرایطی، مردم ما به صدای واحدی نیاز دارند که از آنها دفاع کند؛ صدایی که امروز یا خاموش است، یا در هیاهوی اختلافات درونی گم شده است.
این شکاف، تصادفی نیست. وقتی طالبان یک جامعه را هدف گرفته، هر شکافی درون آن جامعه، مستقیماً به نفع کسانی تمام می‌شود که آن را هدف گرفته‌اند. اختلاف بر سر زبان و منطقه و تعلق به این جریان یا آن جریان، در برابر غصب زمین و بسته شدن مسجد و کشته شدن مردم، موضوعیتی ندارد. دشمن ما دقیقاً روی همین شکاف‌ها حساب می‌کند. طالبان از بیرون می‌زند؛ تفرقه از درون می‌شکند. هر صدای تخریبی که از درون جامعه شیعه و هزاره بلند شود و به جای نشانه رفتن به سوی ظالم، به سوی برادر و خواهر خود نشانه رود، هزار برابر بلندتر از هر صدای طالبان عمل می‌کند.
نکته‌ای که باید با صراحت گفته شود این است که شیعیان و هزاره‌ها امروز نه تنها در زندگی روزمره، بلکه در ساختار قدرت و حاکمیت نیز جایگاهی ندارند. در تصمیم‌گیری‌های کلان کشور، این جامعه که میلیون‌ها نفر را تشکیل می‌دهد، سهمی نزدیک به صفر دارد؛ نه در کابینه، نه در ساختار اداری، نه در نهادهای تصمیم‌گیرنده. این حاشیه‌رانی ساختاری، ریشه بسیاری از تبعیض‌ها و بی‌عدالتی‌هایی است که امروز بر مردم ما می‌رود. جامعه‌ای که در تصمیم‌گیری‌ها نقشی ندارد، در برابر غصب زمین و بسته شدن مسجد و آوارگی نیز صدای شنیده‌شده‌ای نخواهد داشت.
در چنین شرایطی، اتحاد شیعه و هزاره یک شعار احساسی نیست؛ یک ضرورت وجودی است. اما این اتحاد بدون انسجام رهبری، بدون کنار گذاشتن کینه و کدورت و نقدهای شخصی، و بدون کار کردن برای مردم، ممکن نیست. استاد خلیلی، استاد محقق، داکتر شاه جهان، استاد اکبری، استاد دانش، عالمی بلخی، استاد یاسر و داکتر مدبر از جمله چهره‌هایی هستند که نام‌شان با رهبری و نمایندگی این جامعه پیوند خورده است؛ مردم به آنها نگاه می‌کنند و از آنها انتظار دارند که در برابر این بحران، صدای واحد باشند، نه صداهای پراکنده. اختلافات گذشته در برابر وضعیت بحرانی امروز مردم هیچ ارزشی ندارد. هر روزی که به جای پرداختن به وضعیت مردم، به رقابت‌های درونی بپردازند، همان روز به نفع دشمن کار کرده‌اند.
مردم ما امروز شدیداً ناراحت‌اند؛ ناراحت از ظلمی که بر آنها می‌رود، و ناراحت‌تر از این که می‌بینند صدای واحدی برای دفاع از آنها بلند نمی‌شود. در چنین روزگاری، چشم مردم به رهبران و بزرگان جامعه‌شان است؛ به کسانی که باید پیشاپیش آنها بایستند و آنها را در برابر این ظلم متحد کنند. مردم ما به عمل نیاز دارند، نه به بیانیه‌های تکراری؛ به صدای واحد نیاز دارند، نه به اختلافات قدیمی. این کمترین انتظاری است که مردم مظلوم ما از بزرگان خود دارند.
هر روز که می‌گذرد، ظلم و جور بیشتر می‌شود و مردم در یأس و ناامیدی بیشتری فرو می‌روند. زمان آن رسیده که کینه و کدورت را کنار بگذارند و برای مردم کار کنند. مردم ما امروز به رهبران خود نیاز دارند؛ نگذارند این نیاز به ناامیدی کامل تبدیل شود. مردم ما مظلوم‌اند، اما ناامید نیستند. آنها هنوز به رهبران خود امید دارند. این امید را با اتحاد، با همدیگرپذیری، و با کار برای مردم زنده نگه دارند.
نگذارید عده‌ای معلوم‌الحال، با سخنان و رفتار خود، اتحاد جامعه را تخریب و تضعیف کنند. آنان که به جای نشانه رفتن به سوی ظالم، به سوی برادر و خواهر خود نشانه می‌روند، صدای نفاق‌اند؛ صدای دشمن‌اند؛ و صدای طالبان‌اند. این صداها هر نام و نشانی هم که داشته باشند، در نهایت به نفع کسانی تمام می‌شود که زمین‌ها را غصب می‌کنند و مساجد را می‌بندند. جامعه ما امروز بیش از هر چیز به اتحاد نیاز دارد، و هر کسی که این اتحاد را تضعیف کند، در زمین دشمن بازی می‌کند.
