نقاب مبارزه؛ چرا سران طالبان هدف پاکستان نیستند
منابع می‌گویند پاکستان با وجود سال‌ها تاکید بر مبارزه با طالبان و تروریسم، تاکنون رهبران ارشد طالبان، از جمله هبت‌الله آخوندزاده، را هدف قرار نداده است؛موضوعی که به گفته این منابع، پرسش‌هایی درباره رویکرد واقعی اسلام‌آباد در قبال طالبان ایجاد کرده است.
به گزارش خبرگزاری رشد؛منابع می‌گویند پاکستان سال‌هاست خود را درگیر مبارزه با طالبان نشان می‌دهد، اما واقعیت میدانی چیز دیگری را روایت می‌کند. اگر اسلام‌آباد در این مبارزه صادق بود، باید تا کنون حداقل یکی از سران بلندپایه طالبان از هبت‌الله آخوندزاده گرفته تا وزیران و والیان را هدف قرار می‌داد. اما نه تنها چنین نکرده، بلکه هیچ نشانه‌ای از تلاش جدی برای حذف رهبران این گروه وجود ندارد.
به گفته این منابع، پاکستان شناخت گسترده‌ای از ساختار طالبان دارد؛ پاکستان از تمام جزئیات، خوی و خواص طالبان آگاه است زیرا خود دست‌پرورده و حامی دیرینه آن‌ها بوده و سال‌ها میزبان رهبرانشان بوده است. این کشور در گذشته از حامیان طالبان بوده و برای سال‌ها میزبان رهبران این گروه بوده است.
منابع می‌افزایند که پاکستان از محل حضور رهبران طالبان، شیوه ارتباط آنان و ساختار این گروه آگاهی دارد و شبکه اطلاعاتی این کشور در افغانستان و پاکستان به اندازه‌ای گسترده است که هدف قرار دادن یک فرمانده ارشد طالبان برای اسلام‌آباد دشوار نیست.
با این حال، به گفته منابع، حملات پاکستان بیشتر مناطقی را هدف قرار داده که آسیب مستقیمی به ساختار رهبری طالبان وارد نمی‌کند. آنان این رویکرد را نشانه استفاده پاکستان از طالبان به‌عنوان ابزاری برای پیشبرد اهداف سیاسی و امنیتی اسلام‌آباد می‌دانند.
منابع می‌گویند پاکستان در ظاهر خود را متحد جامعه جهانی در مبارزه با تروریسم معرفی می‌کند، اما همزمان روابط خود با طالبان را حفظ کرده و از این گروه به‌عنوان اهرم فشار در برابر افغانستان و قدرت‌های منطقه‌ای استفاده می‌کند.
به گفته این منابع، حملات هوایی اخیر پاکستان در کنر و هلمند نیز در همین چارچوب قابل بررسی است. آنان معتقدند این حملات بیشتر برای نشان دادن چهره‌ای از مبارزه با تروریسم انجام شده و در عمل نه به تضعیف طالبان انجامیده و نه به تأمین امنیت منطقه کمک کرده است.
منابع تأکید می‌کنند که اگر پاکستان واقعاً در پی مبارزه با طالبان باشد، باید رهبران این گروه را هدف قرار دهد؛ در غیر این صورت، این رفتار، نشان‌دهنده یک بازی دوگانه و ریاکارانه است که نه تنها به بی‌ثباتی در افغانستان دامن می‌زند، بلکه اعتماد جامعه جهانی را نیز خدشه‌دار می‌کند. تا زمانی که اسلام‌آباد از این سیاست متناقض دست برندارد، مبارزه واقعی با تروریسم در منطقه تنها یک شعار باقی خواهد ماند.
