گزارش مفصل نشستها و ملاقاتهای هبتالله در شهر کابل
هبتالله رهبر گروه طالبان، در سفری که از قندهار به کابل انجام شد، در نشست دانشگاه کابل سخنرانی کرد، با مقامهای ارشد در ارگ و وزارت دفاع دیدار نمود و سنگ بنای مسجد و مدرسه دینی را گذاشت. با این حال، او در تمام این مدت در انظار عمومی ظاهر نشد و هیچ تصویری از او منتشر نگردید.

به گزارش خبرگزاری رشد؛ نشست دانشگاه کابل؛ لقب «شیخالاسلام» و سخنرانی بدون تصویر
آخندزاده روز دوشنبه در نشستی در دانشگاه کابل که به «بررسی تأثیر فرمانهای رهبری» اختصاص داشت، سخنرانی کرد. در این نشست شماری از عالمان دینی لقب «شیخالاسلام» را به او اعطا کردند. او در سخنرانی خود برای نخستین بار بهطور مستقیم از مخالفان طالبان خواست به افغانستان بازگردند و گفت این گروه در صورت برخورداری آنان از توانایی، حاضر است در حکومت به آنها جایگاه بدهد. تنها نسخه صوتی این سخنرانی منتشر شد و هیچ تصویری از او در دسترس نیست.
دیدار در ارگ کابل با نخستوزیر و وزیران
شام چهارشنبه، آخندزاده به ارگ کابل رفت و با ملا محمد حسن آخند، رئیسالوزرا، شماری از وزیران و مسئولان ارشد طالبان دیدار کرد. ذبیحالله مجاهد، سخنگوی طالبان، این دیدار را در صفحه اکس خود تأیید کرد، اما درباره محورهای گفتوگو و جزئیات آن توضیحی نداد. این دیدار پس از سخنرانی جنجالی او در دانشگاه کابل انجام شد.
حضور در وزارت دفاع و تأکید بر «اطاعت»
پیش از دیدار در ارگ، آخندزاده در وزارت دفاع طالبان با شماری از ملاها و مقامهای ارشد دیدار کرد. منابع آگاه گفتهاند که او در آن نشست بر «اطاعت از رهبری، اجرای فرمانهای خود، حفظ وحدت و ساخت مسجدها و مدرسههای دینی» تأکید کرده است. این نشست در حالی برگزار شد که یک روز پیش از آن، سراجالدین حقانی، وزیر کشور، در همان دانشگاه کابل علناً گفته بود که بسیاری از مردم با سیاستهای رهبر طالبان مخالف هستند و نظام نباید به یک فرد وابسته باشد. آخندزاده بدون اشاره مستقیم به او، بر لزوم اطاعت تأکید کرد.
گذاشتن سنگ بنای مسجد و مدرسه دینی
در جریان این سفر، آخندزاده سنگ بنای مسجدی با ظرفیت پنج هزار نمازگزار و یک مدرسه دینی را در منطقه چمن حضوری کابل گذاشت. بر اساس گزارشها، این مسجد به نام خود او نامگذاری خواهد شد. او در این مراسم از کمبود مسجد در کابل انتقاد کرد و گفت در مقایسه با قندهار، صدای اذان صبحگاهی کمتری میشنود و به شهرداری کابل دستور داد مساجد بیشتری بسازد.
با وجود تمام این دیدارها و حضور در محافل رسمی، آخندزاده تاکنون در انظار عمومی ظاهر نشده است. رسانههای تحت کنترل طالبان نیز هیچ عکس یا ویدیویی از او منتشر نکردهاند. این پنهانکاری در حالی است که او در سخنرانی خود از «وحدت» و «بازگشت مخالفان» سخن گفت.
این سفر و آنچه در دانشگاه کابل گذشت، بیش از آنکه نمایشی از اقتدار باشد، شکافهای درونی طالبان را آشکارتر کرد. اعطای لقب «شیخالاسلام» در نشستی با حضور هزاران نفر و زیر تدابیر شدید امنیتی، در حالی صورت گرفت که هیچ تصویری از رهبر طالبان منتشر نشد—این پنهانکاری خود گویای بیاعتمادی عمیق در ساختار قدرت است.
نقد اصلی به اولویتها وارد است: در شرایطی که میلیونها افغان با فقر و بیکاری دستوپنجه نرم میکنند و دختران برای چندمین سال متوالی از آموزش عالی محروماند، رهبر طالبان سنگ بنای مسجدی به نام خود را میگذارد و بر «اطاعت» تأکید میکند، نه پاسخگویی. لقب «شیخالاسلام» که در تاریخ اسلام به عالمان برجسته اطلاق میشود، در چنین فضایی و بدون رأیگیری شفاف، بیش از آنکه مشروعیت دینی بیاورد، نمایشی از انحصار قدرت است.
در همین حال، اشاره به وضعیت شیعیان و تاجیکها نیز ضروری است: در کنار بحران عمومی فقر و محرومیت، شیعیان و تاجیکها در افغانستان با ظلم ساختاری و حاشیهرانی نظاممند مواجهاند. گزارشهای متعدد از محدودیتهای شدید مذهبی برای شیعیان، انکار حقوق شهروندی برابر و فشار بر مناطق تاجیکنشین حکایت دارد موضوعی که سفر تبلیغاتی رهبر طالبان به کابل و تأکیدش بر «وحدت» را بیش از پیش توخالی میسازد.
